به گزارش اطلاعات آنلاین، با وجود اینکه تاریخچه این رویداد به سال ۱۹۹۲ بازمیگردد، این اولین بار است که نام مککارتنی در این رقابت به چشم میخورد و همین موضوع هیجان مضاعفی به جوایز امسال بخشیده است.
این نامزدی تاریخی برای آلبوم «پسران کوچه دانجن» (The Boys of Dungeon Lane) رقم خورده است؛ اثری به شدت احساسی که مخاطب را به دوران کودکی مککارتنی در لیورپول و روزهای شکلگیری دوستیهای عمیق او با اعضای گروه بیتلز میبرد. مککارتنی پیشتر در مصاحبهای فاش کرده بود که هنگام خلق این آلبوم، حضور جان لنون را در کنار خود احساس میکرده است. او در این باره گفت: «همکار من احتمالا یکی از بهترین نویسندگان قرن بود و قطعا جای خالی او حس میشود. اما وقتی درباره مکانهای خاص مینویسم، میدانم که او هم آنجا را میشناخت و میتوانم واکنشش را تصور کنم که میگوید: این خوب است، همین را بگذار.»
اگرچه مککارتنی با کولهباری از افتخار سنگینترین وزنه این رقابت محسوب میشود، اما مسیر او برای کسب این جایزه هموار نیست. او در برابر هنرمندان جوانی قرار گرفته که در سالهای اخیر شگفتیساز بودهاند. اولیویا دین با آلبوم موفق «هنر عشق ورزیدن» که پیشتر جوایز بریت را درو کرده بود، یکی از رقبای سرسخت او به شمار میرود. ری (Raye) نیز با دومین آلبوم پیاپی خود پا به این رقابت گذاشته و دیو (Dave)، برنده پیشین جایزه مرکوری، بار دیگر با آلبومی تحسینشده بازگشته است.
در کنار این نامها، چهرههای …
