عصر ایران نوشت: آغاز فصل دوم «شفرونی» بهانه خوبی است برای یک سؤال ساده: چرا چنین برنامهای باید محصول شبکه نمایش خانگی باشد و نه تلویزیون؟
«شفرونی» از آن دست برنامههایی است که با هزینهای بهمراتب کمتر از تولید یک سریال، میتواند مجموعهای از نیازهای سرگرمی مخاطب را یکجا پاسخ بدهد؛ آشپزی، رقابت، شوخی، موسیقی، آواز، رقص محلی و البته حضور سلبریتیهایی که اینبار در موقعیتی متفاوت از نقشهای همیشگیشان قرار میگیرند.
اهمیت این ویژگیها وقتی بیشتر میشود که شرایط امروز جامعه را در نظر بگیریم. مخاطبی که هر روز با خبرهای تلخ، نگرانی برای بنزین، فشار اقتصادی و اضطراب ناشی از آینده مواجه است و دو جنگ بزرگ و فرساینده را پشت سر گذاشته، بیش از همیشه به محتوایی نیاز دارد که قرار نیست بار دیگری از نگرانی را روی دوشش بگذارد؛ برنامهای شاد و خوش-حال که بتواند برای ساعتی حال مخاطب را بهتر کند و او را از رنجهای همیشهاش رها سازد.
در چنین شرایطی تولید یک برنامه شاد و پرزرق و برق، یک کالای لوکس نیست؛ بخشی از وظیفه رسانهای است که سرگرمی هم جزوی از وظایف پرشمارش محسوب میشود.
«شفرونی» در فصل جدید، با سفر به فرهنگ غذایی شهرها و استانهای مختلف ایران، حتی از این هم فراتر میرود. غذا، موسیقی و آیینهای محلی را وارد یک قالب رقابتی و سرگرمکننده میکند و از چهرههای شناختهشده هم استفادهای متفاوت دارد. این همان موقعیتشناسی سادهای است که تلویزیون مدتهاست از آن فاصله گرفته.
مسئله این نیست که تلویزیون علیل شده و توان تولید برنامه خوب ندارد؛ مسئله این است که چرا از تجربه موفق دیگران یاد نمیگیرد؟ چرا به جای تکرار سریالهای صدمنیهغاز و تولیدات بنجل و روی دستمانده، یکبار هم که شده از شبکه نمایش خانگی یاد نمیگیرد که تولید محتوای مردمپسند، کمهزینه و موقعیتشناس، از بدیهیات مدیریت رسانهای است؟ گاهی یاد گرفتن، بسیار کمهزینهتر از دوباره اختراع کردن چرخ است آقایان!
