عصر ایران نوشت: آغاز فصل دوم «شفرونی» بهانه خوبی است برای یک سؤال ساده: چرا چنین برنامهای باید محصول شبکه نمایش خانگی باشد و نه تلویزیون؟
«شفرونی» از آن دست برنامههایی است که با هزینهای بهمراتب کمتر از تولید یک سریال، میتواند مجموعهای از نیازهای سرگرمی مخاطب را یکجا پاسخ بدهد؛ آشپزی، رقابت، شوخی، موسیقی، آواز، رقص محلی و البته حضور سلبریتیهایی که اینبار در موقعیتی متفاوت از نقشهای همیشگیشان قرار میگیرند.
اهمیت این ویژگیها وقتی بیشتر میشود که شرایط امروز جامعه را در نظر بگیریم. مخاطبی که هر روز با خبرهای تلخ، نگرانی برای بنزین، فشار اقتصادی و اضطراب ناشی از آینده مواجه است و دو جنگ بزرگ و فرساینده را پشت سر گذاشته، بیش از همیشه به محتوایی نیاز دارد که قرار نیست بار دیگری از نگرانی را روی دوشش بگذارد؛ برنامهای شاد و خوش-حال که بتواند برای ساعتی حال مخاطب را بهتر کند و او را از رنجهای همیشهاش رها سازد.
در چنین شرایطی تولید یک برنامه شاد و پرزرق و برق، یک کالای لوکس نیست؛ بخشی از وظیفه رسانهای است که سرگرمی هم جزوی از وظایف پرشمارش محسوب میشود. …
