روزنامه همشهری نوشت: در چند سال اخیر رهبری شهید تمرکز بر اتحاد مقدس میکردند. پیامهای رهبری عزیز فعلی نیز بیشترین تأکیدش بر مقوله وحدت است.
در پیام علیالاصول ایشان که دستمایه اختلافات بسیاری شد، ایشان رسما به مسئولان اعتماد میکند، تعهد آنها و نظارت خود و مردم را به شروط تفاهمنامه اضافه میکند و آن را انتخاب اصلی خود قرار میدهد نه نظریه علیالاصولشان را. با این حال، برخی با این تصمیم وحدتآفرین ایشان همراهی نکردند.
پیام قبل از این پیام به مجلس تأکید جدی دارد بر مقوله وحدت و مراقبت از نزاع. پیامهای بعدی ایشان نیز تأکید اصلیاش بر مقوله وحدت است. ایشان میفرماید عنایات الهی را پیشروان بصیرت که اهل اخلاص هم هستند، از دست میدهند وقتی به برخی مسئولان ظلم کنند و وحدت بسازند. تأکید پیامهای ایشان بر وحدت بهقدری جدی است که هیچ شبههای نمیگذارد که سبک رفتار بسیاری از افراد با ظاهر انقلابی (به تعبیر امیرالمومنین(ع)، ولو کان تحت عمامتی هذه) مورد نهی جدی ایشان است.
کدام جریان حقیقی روی زمین مورد نقد ایشان است؟ چرا باید چندباره در پیامهای ایشان به انقلابیون تذکر داده شود؟ چرا آنها عمل نمیکنند؟ اما یک نقطه و نکته مهم است. قتال در این بستر را باید بلد بود. اینجا کشتار با شمشیر لازم نیست. چرا؟
چون علت اصلی فراگیری دوقطبیسازی، یک عده بلندگوهای دشمن با ظاهر انقلابیاند که جنگ شناختی و جنگ نرم دشمن را پیش میبرند. مبارزه با آنها نیاز به تبیین و روشنگری دارد. «جهاد» تبیین امروز برای ایجاد این وحدت ضروری است.
