[اکبر حیدری] آیا ترامپ به دنبال صلح است؟

پرسش اصلی امروز این است که آیا این عقب‌نشینی ظاهری، مقدمه‌ای برای یک توافق پایدار است یا صرفاً ترفندی برای بازآرایی مهره‌های شطرنج در خاورمیانه‌ای که دیگر به بازی‌های قدیمی تن نمی‌دهد؟ 

رویکرد کاخ سفید فعلی در قبال تهران، بیش از آنکه بر دیپلماسی کلاسیک استوار باشد، متکی بر یک «معامله‌گری بی‌قرار» است. ترامپ به خوبی می‌داند که برای پیشبرد برنامه‌های خود، نیازمند خروج از بن‌بست ناشی از درگیری‌های نظامی مستقیم است؛ چرا که هزینه‌های اقتصادی بی‌ثباتی، ترازنامه‌ی انتخاباتی و امنیتی او را در واشنگتن تهدید می‌کند. با این حال، او برای بازگشت به میز مذاکره، به جای «اعتمادسازی»، «ارعاب» را برگزیده است. او در حالی که از دریچه‌ی دوربین‌ها، دعوت به گفت‌وگو می‌کند، در پس‌زمینه، اهرم‌های نظامی‌اش را برای وارد کردن «ضربات کاری» کوک نگه داشته است. این تناقض رفتاری، ماهیت واقعی دیپلماسی ترامپ را عیان می‌کند؛ ابزاری که در دست او تنها زمانی اعتبار می‌یابد که به «تسلیم سریع» طرف مقابل ختم شود.  …