به گزارش اطلاعات آنلاین، در ساختمان سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران اما خبرنگاری تلاش میکرد آنچه را در شهر میگذرد، به تهران برساند. نامش محمود صارمی بود؛ مسئول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزار شریف.
او پشت خط ارتباطی خبرگزاری بود و از سقوط شهر و ورود نیروهای طالبان خبر میداد. آخرین تماس برقرار شد، خبر رسید، اما ارتباط ناگهان قطع شد و صدای صارمی دیگر شنیده نشد. صدایی که قرار بود روایت سقوط یک شهر باشد.
در همان روز، ده دیپلمات ایرانی نیز در کنسولگری به شهادت رسیدند. هفتهها بعد، سازمان ملل از کشف پیکر شهدای ایرانی مفقودشده از زمان سقوط شهر خبر داد و شورای امنیت در قطعنامه ۱۲۱۴، تصرف کنسولگری ایران و شهادت دیپلماتهای ایرانی و یک خبرنگار را محکوم کرد. اما در میان همه نامها و گزارشها، نام محمود صارمی برای جامعه رسانهای ایران معنای دیگری پیدا کرد.
او خبرنگار بود
مردی که در لحظهای که شهر سقوط میکرد، وظیفهاش را رها نکرد؛ خبر را دنبال کرد و تلاش کرد آن را به مخاطب برساند. یک سال بعد، ۱۷ مرداد در تقویم ایران به یاد او «روز خبرنگار» شد. از آن روز، هر سال این تاریخ فقط یادآور یک خبرنگار نیست؛ یادآور همه خبرنگارانی است که در میانه جنگ، به جای پناه گرفتن راوی آن بودهاند.
بیستوهفت سال بعد از مزارشریف، جنگ دوباره به سراغ خبرنگاران آمد؛ این بار نه در افغانستان، که در ایران. در جریان حملات جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل به ایران در خرداد خردادماه ۱۴۰۴ به ساختمان شیشه ای صدا و سیما چهارتن از خبرنگاران و کارکنان بخش رسانه هم به شهادت رسیدند.
برای خبرنگار، جنگ فقط صدای انفجار و دود و آوار نیست. جنگ یعنی خبری که باید از میان ترس و بیخبری …
