به گزارش اطلاعات آنلاین، افشاگریهای اخیر درباره وضعیت اسفناک سلامت روان ملوانان ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن پس از ۲۵۰ روز مأموریت بیوقفه در خاورمیانه، بار دیگر ذرهبین انتقادات را بر روی ساختار فرسوده و فشارهای بیسابقهای قرار داده است که بر نیروی دریایی ایالات متحده تحمیل میشود. گزارشها حاکی از آن است که نهتنها تجهیزات و ناوگان، بلکه خود نیروهای انسانی نیز در آستانه شکست قرار گرفتهاند و این بحران، ریشه در نقصهای مزمنی دارد که با مدیریت جنگ ایران و عملیاتهای پس از آن، به شدت تشدید شده است.
مأموریتهای طاقتفرسا و واکنش مقامات
خانوادههای ملوانان مستقر در ناو آبراهام لینکلن با فاش کردن تلاش حداقل دو ملوان برای پریدن به دریا، پرده از وضعیت هشداردهنده روانی خدمه برداشتند. این اتفاقات در حالی رخ میدهد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در پاسخ به نگرانیها درباره طولانی شدن مدت مأموریت، این سؤال را رد کرد و گفت: «این مدت به اندازه کافی طولانی نیست.» دریاسالار داریل کادل، رئیس عملیات نیروی دریایی، نیز در واکنش به اعتراضات، شعار «اول ملوانان» را نه یک شعار تبلیغاتی، بلکه «یک ضرورت جنگی» توصیف کرد که نشاندهنده نگاه ابزاری به نیروی انسانی در شرایط فعلی است.
با بالا گرفتن فشارها، نیروی دریایی ناو هواپیمابر کلاس نیمیتس، «یو اس اس جورج واشنگتن»، را از منطقه هند و اقیانوس آرام به خاورمیانه منتقل کرد تا جایگزین ناو لینکلن شود. این جابهجایی اضطراری، هرچند به ناو لینکلن اجازه بازگشت به بندر اصلی خود در سن دیگو را میدهد، اما غرب اقیانوس آرام را برای مدتی بدون حضور ناو هواپیمابر آمریکایی باقی میگذارد؛ منطقهای که حضور ناوهای آمریکایی در آن، نقشی کلیدی در بازدارندگی چین در دریای چین جنوبی و اطمینانبخشی به متحدان منطقهای ایفا میکند.
ریشههای تاریخی بحران: کمبود ناوهای هواپیمابر
دریاسالار بازنشسته، فازی میلر که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ فرماندهی ناوگان پنجم و فرماندهی مرکزی ایالات متحده را بر عهده داشته، معتقد است مشکلات کنونی ریشه در گذشته دارد. وی که از سال ۱۹۷۹ به نیروی دریایی پیوسته، میگوید که همواره هدف این نیرو، عملیات در سطحی بوده که نه برای ملوانان طاقتفرسا باشد و نه برای تجهیزات حیاتی مأموریت، اما تعداد ناکافی کشتیهای …
