به گزارش اطلاعات آنلاین، برندن مولوانی، مدیر موسسه مطالعات هوافضای چین، در این مورد اظهار داشت: «صرفاً به این دلیل که آنها تجهیزات مشابهی دارند، به این معنی نیست که از آن به همان روشی که ایالات متحده استفاده میکند، استفاده خواهند کرد.» او استدلال کرد که اهداف راهبردی، ماموریتها و چالشهای عملیاتی چین اساساً با مواردی که ایالات متحده با آن مواجه است تفاوت دارد، به این معنی که پکن احتمالاً راهحلهای خود را توسعه خواهد داد.
ایالات متحده دکترین ناو هواپیمابر خود را عمدتاً حول توانایی اعمال قدرت هوایی در فواصل بسیار دور تدوین کرد، به طوری که گروههای ضربت ناو هواپیمابر آن هزاران کیلومتر از خاک ایالات متحده فاصله دارند و بدون نیاز به دسترسی به پایگاههای هوایی خارجی، منبعی متحرک از نیروی هوایی رزمی را فراهم میکنند. چین با محیط جغرافیایی بسیار متفاوتی روبرو است، چرا که مهمترین مناطق عملیاتی بالقوه نیروی دریایی آن نسبتاً نزدیک به خط ساحلی چین قرار دارند. تنگه تایوان، دریای چین شرقی، دریای چین جنوبی و غرب اقیانوس آرام همگی در دسترس زیرساختهای نظامی زمینی گسترده چین هستند.
چین دارای شبکه گستردهای از هواپیماهای زمینی، موشکهای ضد کشتی دوربرد، سامانههای دفاع هوایی، ماهوارهها و نیروهای موشکی است. این قابلیتها میتوانند از نیروهای دریایی که در غرب اقیانوس آرام فعالیت میکنند، پشتیبانی کنند، نوع پشتیبانی که یک ناو هواپیمابر آمریکایی معمولاً باید به صورت ارگانیک ایجاد کند یا از طریق پایگاههای متحدان و خارج از کشور به دست آورد. این تفاوتهای بالقوه در دکترین مهم هستند، زیرا چین به سمت یک نیروی ناو هواپیمابر بسیار بزرگتر حرکت میکند. پنتاگون ارزیابی کرده است که پکن میتواند ناوگان خود را تا سال 2035 به ۹ ناو هواپیمابر گسترش دهد و قابلیتهای نمایش قدرت دریایی را به طرز چشمگیری افزایش دهد.
پشتیبانی از داراییهای زمینی مانند جنگندهها و موشکاندازهای متحرک میتواند یک معماری نظامی چندلایه ایجاد کند که در آن یک ناو هواپیمابر چینی مجبور نباشد هر مأموریتی را به تنهایی انجام دهد. جنگندهها و بمبافکنهای نیروی هوایی میتوانند قدرت هوایی اضافی را فراهم کنند، در حالی که موشکهای بالستیک و کروز ضد کشتی دوربرد میتوانند نیروهای سطحی …
