به گزارش اطلاعات آنلاین، متن یادداشت تحلیلی وطنخواه (پژوهشگر ارشد موسسه خاورمیانه در واشنگتن دیسی) در هفتهنامه المجله که روز گذشته در وبگاه آن منتشر شده - با اندکی تلخیص - به این شرح است:
این هفته، ایران ظرف ۴۸ ساعت شش پست مهم در تشکیلات نظامی و امنیتی خود را پر کرد. علی عبداللهی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح شد و کیومرث حیدری معاون او؛ احمد وحیدی که از زمان شروع جنگ در ماه فوریه عملاً سپاه پاسداران را رهبری میکرد، رسماً به عنوان فرمانده تأیید و مصطفی ایزدی به عنوان معاون او منصوب شد؛ علی عظمایی که از اوایل ژوئیه نیروی دریایی سپاه را اداره میکرد، در همان دور از احکام گنجانده شد و حسین طائب ۱۷ سال پس از آخرین باری که آن را اداره میکرد، به رهبری نیروی بسیج بازگشت. یک روز پیشتر، محسن رضایی، پردوامترین فرمانده سپاه (۱۹۸۱-۱۹۹۷)، در مقام دبیر شورای عالی امنیت ملی به مرکز تصمیمگیری بازگشت.
تمام این احکام را آیتالله سیدمجتبی خامنهای صادر کرد که در ماه مارس، پس از شهادت حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، جانشین پدر شهید خود شده است. ماهها پس از تصدی مقام رهبری، آیتالله خامنهای جوان همچنان یک رهبر دستنیافتنی است. با این حال، این انتصابها نشان میدهد که او رهبری را در دست دارد و میداند تهران چگونه از جنگهای متوالی درس گرفته و برای یک دوره طولانی رویارویی با آمریکا آماده میشود، بدون اینکه مذاکره را رها کند.
یک گارد قدیمی
مهمترین ویژگی ترکیب جدید، قدیمی و کهنهکار بودن آن است. نظام سیاسی به جای نسل جدید، به عمق اعضای باقیمانده از پیشکسوتان جمهوری اسلامی نفوذ کرده است. سردار محسن رضایی در بیشتر دوران جنگ ایران و عراق فرماندهی سپاه را بر عهده داشت. وحیدی از فرماندهان اولیه نیروی قدس و بعداً وزیر دفاع و کشور بود. عبداللهی فرماندهی نیروهای زمینی و هوایی سپاه، استانداریهای سمنان و گیلان، یک پست امنیتی در وزارت کشور و فرماندهی قرارگاه خاتمالانبیا را تجربه کرده است. طائب پس از ورود به نهاد امنیتی در سالهای اولیه انقلاب، ۱۳ سال را در سمت ریاست اطلاعات سپاه گذراند. این تجدید قوا نیست. میتوان گفت که بازسازی از طریق حافظه نهادی است.
این انتخاب قابل درک است.
جمهوری اسلامی تعداد زیادی از مقامهای ارشد را در کمتر از یک …
