[دکتر سیاوش صلواتیان] به مناسبت تقدیر از دکتر عبدالله گیویان

قدرِ مجموعه گل، مرغِ سحر داند و بس، که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست. تقدیر از دکتر عبدالله گیویان، تنها بزرگداشت یک استاد دانشگاه نیست؛ ادای احترام به شیوه‌ای از دیدن و دانستن است که انسان را نه «عدد»، که صاحب صدا، تجربه و معنا می‌شناسد. او سال‌ها به ما آموخته است که برای فهم جامعه باید از دوردستِ نمودارها به نزدیکای زندگی آمد؛ کنار مردم نشست، به واژه‌هایشان گوش سپرد و ظرافت‌های خاموش فرهنگ را جدی گرفت. برای پژوهشگری با چنین باور عمیقی به حرمت کلمه، شاید شایسته‌ترین سپاس نیز کلمه باشد؛ هرچند واژه‌ها در برابر یک عمر آموختن و آموزاندن، همواره اندکی کم می‌آورند.

عبدالله گیویان، زاده تهران در سال ۱۳۳۹، از جامعه‌شناسی دانشگاه تهران به انسان‌شناسی و ارتباطات در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن، «سواس»، رسید و رساله دکتری خود را به نسبت دین، تلویزیون و فرهنگ در ایران پس از انقلاب اختصاص داد. این مسیر علمی، خود نشانی از گستره نگاه اوست: حرکتی پیوسته میان جامعه و رسانه، آیین و زندگی روزمره، متن و تصویر، دانشگاه و میدان. …