به گزارش اطلاعات آنلاین، امروزه حدود ۷۰ بیشه سکویای غولپیکر وجود دارد. دلیل اینکه آنها در هیچ جای دیگری رشد نمیکنند، به همپوشانی نادر شرایطی برمیگردد که فقط در این منطقه کوهستانی یافت میشود: برفهای زمستانی عمیق که خاک را در طول تابستانهای بدون باران مرطوب نگه میدارد، نوار باریکی از ارتفاع که آن را در خود جای میدهد و سابقه آتشسوزیهای مکرر که درختان برای تولید مثل به آن نیاز دارند. هیچ مکان دیگری روی زمین هر سه مورد را با هم ندارد، به همین دلیل است که اکثر بیشههای باقیمانده اکنون در پارکها و جنگلهای ایالتی یا ملی محافظت میشوند.
سکویای غولپیکر که با نام سکویا یا چوبهای قرمز سیرا هم شناخته میشود، یکی از بزرگترین موجودات زنده جهان است. این درختان تکساقه، پوستی ضخیم به رنگ قهوهای مایل به قرمز و فیبری دارند. سوزنهای آن به رنگ آبی-سبز و حدود شش تا ۱۲ سانتیمتر طول دارند، در حالی که مخروطهای آن چوبی، تخممرغیشکل و عموماً ۵ تا ۷.۵ سانتیمتر طول دارند.
تصور میشود قدیمیترین سکویاهای غولپیکر بیش از 3000 سال قدمت داشته باشند. همانطور که از نامشان پیداست، این درختان باستانی نیز عظیم هستند. درخت ژنرال شرمن از نظر حجم، بزرگترین سکویای غولپیکر شناخته شده که بیش از ۸۵ متر ارتفاع و بیش از ۳۰ متر محیط دارد. برخی از سکویاهای غولپیکر حتی بلندترند و از ۹۵ متر ارتفاع فراتر میروند. به طور میانگین، سکویاهای غولپیکر بین ۷۵ تا ۸۵ متر ارتفاع و حدود ۳.۵ تا ۴.۵ متر محیط دارند.
اولین شرطی که سکویاهای غولپیکر را به این منطقه پیوند میدهد، آب است. سکویاهای غولپیکر، مانند درختان سرخچوب ساحلی نزدیک به آن، به رطوبت وابستهاند. این درختان حداقل برای تأمین نیاز آبی عظیم خود به رطوبت خاک در تمام طول سال، ۱۵ تا ۲۰ درصد نیاز دارند. آب و هوای مدیترانهای این منطقه منجر به تابستانهای گرم و خشک میشود، بنابراین بارندگی به تنهایی نمیتواند این نیاز را تأمین کند. در عوض، برف انباشته از رشتهکوههای سیرا نوادا ضروری است و در طول فصل خشک به آرامی ذوب میشود تا زمین مرطوب بماند.
ریشههای سکویاهای غولپیکر کمعمق هستند و به ندرت از دو تا ۳.۵ متر عمق تجاوز میکنند. با این حال، سیستم ریشه آن گسترده است و اغلب طول آن از ۳۰ متر …
