روزنامه دنیای اقتصاد نوشت: ماجرای ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در روزهای اخیر از یک ماموریت طولانی دریایی به یکی از بحثبرانگیزترین پروندههای نیروی دریایی آمریکا تبدیل شده است؛ ناوی با حدود ۵هزار ملوان و تفنگدار دریایی که پس از ماهها حضور مستمر در دریا، با گزارشهایی درباره فرسودگی روحی خدمه، مشکلات رفاهی و حتی تلاش برخی ملوانان برای رفتن به آب روبهرو شده است.
حالا در شرایطی که فشار رسانهای و سیاسی بر پنتاگون افزایش یافته، یک ناو هواپیمابر دیگر، جورج واشنگتن در مسیر خاورمیانه قرار گرفته تا جای لینکلن را بگیرد. لینکلن ماموریت فعلی خود را در نوامبر۲۰۲۵ آغاز کرد و در ادامه، با تشدید درگیریهای آمریکا و ایران، به خاورمیانه منتقل شد. این ناو در عملیاتهای مرتبط با جنگ ایران و همچنین فشار دریایی آمریکا علیه ایران مشارکت داشته است. آنچه این ماموریت را غیرعادی کرده، طول آن و فاصله بسیار زیاد میان توقفهای بندری است. بر اساس گزارشهای نظامی، لینکلن حدود ۲۰۰ روز بدون یک توقف معمول بندری را پشت سر گذاشته؛ درحالیکه ناوهای هواپیمابر در شرایط عادی معمولا هر ۳۰ تا ۴۵ روز به بندر میروند تا سوخت، قطعات، تجهیزات و اقلام مورد نیاز را دریافت کنند و خدمه نیز فرصتی برای استراحت داشته باشند. اما در روزهای گذشته، گزارشهایی بسیار جدیتر منتشر شد. گاردین گزارش داد که خانوادههای خدمه از چند مورد تلاش برای رفتن به آب و فشار شدید روانی بر ملوانان سخن گفتهاند. خانوادهها همچنین از کمبود برخی اقلام ضروری، مشکلات بهداشتی، کیفیت غذا، خرابی تجهیزات و خستگی شدید خدمه گلایه کردهاند. در یک نشست با خانوادههای ملوانان در سندیگو، نگرانیها بهصورت علنی در برابر مقامهای نیروی دریایی مطرح شد؛ اتفاقی که نشان داد مساله دیگر صرفا یک گلایه داخلی در داخل ناو نیست.
گزارشهای Military Times نیز گفتهاند که چند ملوان در دوره این ماموریت طولانی تلاش کردهاند خود را به آب بیندازند و دستکم یک مورد در هفتههای اخیر به عملیات نجات منجر شده است. واکنش سیاسی نیز بهسرعت آغاز شد. برخی اعضای کنگره آمریکا خواستار توضیح درباره شرایط خدمه و نحوه مدیریت ماموریت طولانی لینکلن شدهاند. سناتور ریچارد بلومنتال از نیروی دریایی خواسته درباره وضعیت ناو و نحوه رسیدگی به نگرانیهای …
