[فتح‌الله جوادی] روزتان مبارک، روزگارتان بهتر

مطلبی را که در ادامه می‌خوانید، عصر چهارشنبه قلمی شده بود به مناسبت امروز، روز خبرنگار، قبل از آنکه خبر تلخ و ناگوار، سیه‌جامه‌مان کند و به سوگمان بنشاند در فراق یکی از فعالان رسانه‌ای و روزنامه‌نگاران باسابقه، پیشکسوت و شریف عرصه رسانه و مطبوعات و از سرمایه‌های مؤسسه بزرگ اطلاعات برادر فرهیخته بزرگترم دوست ارجمند جناب دکتر سیدابوالقاسم قاسم‌زاده جمعه (دیروز) و در آستانه روز خبرنگار در قطعه نام‌آوران رخ در نقاب خاک نهاد و در این ایام که هنوز بوی اربعین مولایش را دارد، به اجداد طاهرینش پیوست.

و روا نبود این چند خط کوتاه و مختصر، به عنوان کمترین ادای دین، در پیشانی گفتار نیاید.

***

در روز خبرنگار، درست مثل خیلی روزهای دیگر از جمله روز کارگر، بسیاری از وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، مقامات کشوری و استانی، حتی ارگانها و نهادها، مراسمی برگزار می‌کنند و سخنرانانی دعوت می‌کنند و احتمالاً جوایزی هم، برگزیدگان می‌دهند تا این روز را گرامی بدارند. به نشانه اینکه چقدر برای آن حرفه و اهالی آن اهمیت و اعتبار قائلند و چه میزان حرمت آزادی قلم را نگه می‌دارند و بازار سخنرانی‌ها و به قول رنود هندوانه زیر بغل نهادن‌ها داغ می‌شود اما در لایه‌های زیرین این جشن و سرور اوضاع خبر و خبرنگاری و حال روز خبرنگاران همانگونه که می‌دانید و می‌دانیم چندان روبراه نیست چنانکه اوضاع رسانه‌ها و مطبوعات و جرایدمان که از تیراژ روزانه و ماهانه می‌توان به اجمال، حدیث تفصیل آن می‌توان دریافت.

در هر جامعه‌ای برای آنکه خبرنگارانی چیره‌دست و توانمند پرورش یابند باید رسانه‌ها و مطبوعات اثرگذاری هم به عنوان بستر فعالیت و رشد و پویایی و بالندگی پدید آمده باشند اما اینکه چرا شاهد آن نبوده‌ و نیستیم به علل و عواملی برمی‌گردد که فهم و علل ایجابی آن می‌تواند ما را به پاسخ به آن سؤال برساند.

چه خوشمان بیاید یا نه، بدنه خبرنگاری کشور لاغر و نحیف است یا شده. علت آن البته فقدان استعدادهای خوب و خلّاق و با اراده و شجاع و خطرپذیر نیست. بلکه نگاه شکاک و نامهربانی بوده که در اکثر دوره‌ها با آنها داشته‌ایم و به جای آنکه بسط و گسترش روزنامه و روزنامه‌نگاری را یک فرصت حتی امنیّتی بدانیم تهدیدش انگاشته‌ایم. در حالی‌ که خطر واقعی ظهور و بروز قدرت‌های مافیایی پنهان و الیگارشی ظاهر فریبی …