روزنامه شرق نوشت: موج جدید پلمب شدن کافه و رستورانها زودتر از پایتخت در مشهد آغاز شد؛ اتفاقی که قطع به یقین به سایر شهرهای کشور نیز سرایت خواهد کرد. در شرایطی که جامعه در بحران اقتصادی و اجتماعی است؛ این روند مردم را بیش از پیش به دولت و آینده بدبین کرده است.
یک سمت ماجرای پلمبشدنها، مغازهدارانی هستند که در شرایط بد اقتصادی، سعی در بقای کسبوکار خود دارند و در سوی دیگر جوانان و نوجوانانی هستند که در شرایط جنگی کشور تلاش میکنند، در محیطی به دور از اخبار جنگ و به روش خود با همصحبتی با دوستانشان به دنبال حال خوب و اندکی آرامش باشند. اما این روزها در مشهد، بسته شدن کافهها با دلایل موهوم و دروغین، یکی از معدود راههای باقیمانده جوانان برای امید به آینده، آرامش و ادامه زندگی را از آنها گرفته است. البته لازم به ذکر است که هیچ نهاد یا ارگانی، این پلمب شدن گسترده را گردن نمیگیرد.
تنها تفریح باقیمانده در شرایط جنگی، پر!
عطیه حدودا ۴۰ سال دارد و از بسته شدن کافه نزدیک محل زندگیاش میگوید: «تقریبا هر روز بعد از برگشتن از محل کار، سری به این کافه میزدم و دمنوش پرتقال مینوشیدم و از دیدن دخترپسرهای جوان که هنوز هم شور زندگی دارند، لذت میبردم.»
عطیه معتقد است: «تنها تفریحی که بعد از جنگ وسعمان به آن میرسد همین کافه رفتن است. تقریبا بقیه تفریحات مثل سفر رفتن، رستوران رفتن، پیکنیک رفتن و دورهمیهای دوستانه از برنامه زندگیمان حذف شدهاست و حالا انگار همین دلخوشی کوچک را هم از دست دادهایم.»
او ادامه میدهد: «دیروز که از سر کار به خانه میآمدم، متوجه شدم کافه سر کوچهمان پلمب شده است، دلیلش را که پرسیدم، فهمیدم به بهانه گرانفروشی، این کافه را بستهاند، در صورتیکه دلیل اصلیاش تجمع جوانان در این کافه بوده است.»
جوانانی که بیکار شدند
علیرضا ۳۰ سال دارد و ساکن خیابان وکیلآباد مشهد است. او تجربهاش از بسته شدن کافههای مشهد را توضیح میدهد: «همیشه با دوستانم برای تغییر حالمان به کافه میرویم. خیابان وکیلآباد که پر از کافه است، یکی از پاتوقهای همیشگیمان است، اما دیروز که دنبال یک کافه جدید بودیم، متوجه شدیم، بسیاری از کافههای این خیابان بسته شدهاند، تقریبا یکی درمیان!»
او …
