رویداد ۲۴ نوشت: سالهاست که «ایران» و «بحران» در ادبیات سیاسی و اجتماعی ما همقافیه شده و طنز تلخی از مفهوم «شرایط حساس کنونی» ساخته است. وضعیت که سبب میشود انتظار داشته باشیم نهادهای متولی امور عمومی را بیش از هر جای دیگری در جهان، مجهز به پروتکلهای دقیق، یکپارچه و کارآمد برای مدیریت بحران کند. در این میان، نهاد آموزش و پرورش به عنوان متولی پرورش و نگهداری از میلیونها دانشآموز، قاعدتاً باید در خط مقدم این آمادگی ساختاری قرار داشته باشد. اما نگاهی به عملکرد این وزارتخانه عریض و طویل از دوران پاندمی کرونا تا به امروز که سایه تنشهای مختلف بر سر کشور سنگینی میکند، نشان میدهد که در این بخش با چیز غیر از، بیبرنامگی و از همگسیختگی مواجه نیستیم. سیستمی که به جای تدوین یک شیوه نامه جامع و الزامآور، ترجیح داده است با کلمات بازی کند و بار مسئولیت را از شانههای ستاد مرکزی برداشته و بر دوش مدیران مدارس دولتی و البته مالکان پرسود مدارس غیرانتفاعی بگذارد.
یک درخواست ساده، یک پاسخ ناامیدکننده …
