به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از روزنامه وال استریت ژورنال، با این حال، تهران همچنان خود را در موضعی میبیند که میتواند برای طرف مقابل هزینه ایجاد کند؛ مهمترین دلیل آن نیز کنترل بر تنگه هرمز، یکی از حیاتیترین مسیرهای انتقال انرژی در جهان است. اهمیت هرمز به ایران اجازه میدهد با استفاده از توان موشکی و پهپادی، بدون نیاز به رویارویی مستقیم گسترده، اختلال گسترده در کشتیرانی و تجارت جهانی ایجاد کند.
از سوی دیگر، آمریکا تمایل چندانی به اعزام نیروی زمینی برای پاکسازی تنگه ندارد و پرسشهایی هم درباره میزان ذخایر موشکی و توان ادامه عملیات نظامی واشنگتن وجود دارد. همین عوامل باعث شده اهرم فشار ایران، برخلاف خسارات نظامی سنگینی که متحمل شده، همچنان پابرجا بماند.
به همین دلیل، شروط تهران برای پایان جنگ و بازگشایی تنگه، از لغو تحریمها و خروج نیروهای آمریکایی تا آزادسازی داراییهای مسدودشده و پرداخت غرامت، بیش از آنکه نشانه یک موضع سازشکارانه باشد، بیانگر تلاش برای استفاده حداکثری از آخرین اهرم فشار خود است. اکنون ترامپ باید تصمیم بگیرد که این اهرم را با ازسرگیری حملات به چالش بکشد، منتظر فرسودهشدن موضع ایران بماند یا برای رسیدن به توافق وارد مذاکره شود.
از طرفی در عرصه داخلی آمریکا هم جمهوریخواهان با چالش اقتصادی روبهرو هستند و نگرانی اصلی این است که رأیدهندگان ناراضی از هزینههای زندگی، در انتخابات میاندورهای از حزب روی برگردانند. همزمان، بنیامین نتانیاهو با رد طرح صلح ترامپ برای غزه، اختلافی کمسابقه با رئیس جمهوری آمریکا ایجاد کرده است.
همه این موارد دونالد ترامپ را بر سر یک دوراهی بسیار سخت قرار داده است؛ ادامه جنگی که هیچکس در جهان آن را نمیخواهد - حتی خود ترامپ - یا سپردن مدیریت تنگه هرمز به ایران و عقبنشینی از منطقه. زمان برای گرفتن تصمیمهای سخت رو به پایان است و اگر ترامپ زودتر دست به کار نشود، علاوه بر پذیرفتن یک شکست بسیار تلخ و سخت، کار جمهوریخواهان را هم در انتخابات میاندورهای یکسره خواهد کرد.
