به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از MSNow، مدتها پیش از آنکه دونالد ترامپ رئیس جمهوری ایالات متحده شود، به میدانهای نفتی کشورهای دیگر چشم طمع داشت. در سالهای گذشته، او درباره تصرف نفت لیبی و عراق پس از پایان این جنگها صحبت و استدلال کرده بود که هر چیزی کمتر از تصاحب کامل منابع یک اشتباه احمقانه است. به نظر میرسد ترامپ مصمم است این اشتباه فرضی را در دوره دوم ریاست جمهوری خود اصلاح کند - صرف نظر از هزینههای آن برای کشور و حزبش.
ترامپ روز چهارشنبه در یک تجمع در لاس وگاس، با افتخار گفت که ایالات متحده «در حال برداشت مقدار زیادی نفت از ونزوئلا است». از زمان حمله نظامی آمریکا که منجر به برکناری رهبر ونزوئلا، نیکولاس مادورو، و جایگزینی او با یک فرد مستبد مطیعتر به نام دلسی رودریگز شد، دولت ترامپ کنترل مؤثری بر فروش نفت ونزوئلا و درآمد حاصل از آن به دست گرفته است. او گفت: «ما هزینه جنگ را با آنچه بارها و بارها از دست دادهایم، پرداخت کردیم. این روش قدیمی است. غنائم جنگی به پیروز تعلق دارد، درست است؟»
این اظهارات یک یادآوری تازه درباره اصلی کلیدی در سیاست خارجی ترامپ است: قدرت، حق را میآورد. این یک چرخش مدرن به امپریالیسم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم است که منابع مناطق استعمارشده را استثمار و مرزها را به دلخواه خود ترسیم میکرد. این یادآور «تکنوکراتهای جتران» است که ادواردو گالیانو، روزنامهنگار اروگوئهای، در کتاب خود در سال ۱۹۷۱ با عنوان «رگهای باز آمریکای لاتین» به عنوان یک گروه کلیدی که «مکانیسمهای غارت» را مدیریت میکردند، معرفی کرد.
ترامپ همین باور را در ماه آوریل، وقتی از او در مورد پایان بازیاش با ایران و ذخایر نفتی چشمگیر آن سوال شد، کلمه به کلمه بیان کرد. ترامپ آن زمان در یک کنفرانس خبری در کاخ سفید گفت: «غنائم به پیروز تعلق دارد.» او همچنین پیش از این در مراحل اولیه جنگ گفته بود که «وقتی قیمت نفت بالا میرود، ما پول زیادی به دست میآوریم.» برای ترامپ، نفت جایزه نهایی برای بردن است. در دنیای حاصل جمع صفر او، او رئیس کل نفت است.
اعتقاد راسخ رئیس جمهوری به نمایش قدرت سخت علیه ونزوئلا، ایران و فراتر از آن، همراه با اشتهای یک فاتح برای غارت، عواقب واقعی به همراه دارد. از نظر سیاسی، ترامپ با بدترین میزان محبوبیت خود …
