روزیاتو نوشت: جنگنده اف ۳۵ در سه گونه مختلف تولید میشود که هر سه، روی کاغذ، حداکثر سرعتی در حدود ماخ ۱٫۶ یا ۱,۹۳۰ کیلومتر بر ساعت دارند. تفاوتهای طراحی میان نسخه متعارف F-۳۵A، نسخه عمودپرواز F-۳۵B و نسخه ناونشین F-۳۵C از نظر آیرودینامیک، وزن و توان پیشران قابل توجه است؛ این در حالی است که این هواپیماها حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد اشتراک دارند.
مقایسه F-۳۵ با برترین جنگندههای مورد استفاده در اغلب نیروهای هوایی جهان نشان میدهد که این هواپیما از نظر سرعت، عملاً کندترین جنگنده در میان آنهاست. حتی در میان زرادخانه ایالات متحده و متحدانش نیز اف ۳۵ فاصله زیادی با یک جنگنده «سریع و پرشتاب» دارد. با وجود این محدودیتهای عملکردی، F-۳۵ جایگزین پلتفرمهایی مانند F-۱۵، F-۱۶ و Eurofighter Typhoon شده و انتظار میرود با خروج تدریجی جنگندههای قدیمی، این روند در آینده نیز ادامه یابد.
در یک درگیری نزدیک میان جنگندهها، جایی که سرعت و توان پیشران نقش تعیینکننده دارند، F-۳۵ در بسیاری از این سناریوها بازنده خواهد بود. با این حال، چنین مقایسهای تا حد زیادی گمراهکننده است، زیرا بر مبنای یک الگوی تاکتیکی انجام میشود که در عمل تقریباً هیچگاه دنبال نخواهد شد.
سال گذشته، یک خلبان نیروی هوایی آلمان (لوفتوافه) با جنگنده Eurofighter Typhoon در یک رویارویی مشهور، به مصاف یک F-۳۵A متعلق به نیروی هوایی آمریکا (USAF) رفت. نتیجه این نبرد چندان غافلگیرکننده نبود؛ تایفون که از قدرت موتور و مانورپذیری بسیار بالایی برخوردار است، بدون دشواری جدی F-۳۵ را شکست داد. البته این نتیجه یک تبصره مهم دارد. در شرایط واقعی میدان نبرد، F-۳۵ بهاحتمال زیاد میتوانست Eurofighter را از فاصلهای فراتر از برد دید مستقیم (Beyond Visual Range) و بدون آنکه شناسایی شود، نابود کند.
نزدیکشدن به مرحله «Merge» (اصطلاحی که خلبانان نظامی برای ورود به نبرد نزدیک بهکار میبرند) یا درگیرشدن در یک داگ فایت، در واقع بدترین سناریوی ممکن برای F-۳۵ محسوب میشود. نقش این هواپیما در میدان نبرد بهعنوان یک گره حسگری (Sensor Node) ایجاب میکند که اساساً هرگز نیازی به ورود به نبرد تن به تن با سایر جنگندهها نداشته باشد.
