[محمدعلی فیاض‌بخش] نورٌ علی نور

چیزی نمانده تا کشتی نوح، مسافران خود را در ساحل آرامش بنشانَد و عرشه از سنگینی این سفر پرخاطره و خطر بیاساید. آخرین تازیانه‌های آب بر پهلوی کشتی نواخته می‌شود. جز کرّ و فرّ موج، که سکوت ساحل را برمی‌آشوبد، صدایی به گوش نمی‌رسد. توفان فرو نشسته، شب به سرانجام رسیده و سحرگاهان رخ برکشیده است. 

جاماندگان از کشتی نوح بر سینه‌ی کوه‌ها و دامان دشت‌ها و اعماق درّه‌ها بر پشت و سینه و پهلو افتاده‌اند. نجات‌یافتگان، خسته از سفری طولانی و عبرت‌آموز، اما سرخوش از فرجامی سعادت‌آمیز، دوباره پای بر خشکی می‌نهند. ناخدای پیر، هرچند هنوز در غم واماندن از فرزند، خط اندوه بر شیار چین‌درچین پیشانی خویش دارد، اما به تسلّای سروش آرامش‌بخش الهی، مرهم فرزنددادگی را بر دل می‌گذارد؛ همان سروشی که ملاک خویشی و نزدیکی را، نه نسَب قرابت، بلکه حسَب اهلیّت اعلام کرد و روشنی هدایت را از دیجوری ضلالت بازشناساند.... 

از آن صبحدم بود که دوباره …