ایسنا نوشت: هوش مصنوعی به کار گرفته شده در پیشبینی آب و هوا برای عملکرد دقیق، به دادههای لحظهای و بهروز نیاز دارند اما لایههای پایین جو به دلیل کاهش پرتاب بالنهای هواشناسی در آمریکا ناشی از کمبود نیروی انسانی، به یک «نقطه کور» اطلاعاتی تبدیل شده است.
بر اساس گزارش بلومبرگ، راهحل این مساله ورود پهپادهاست. برای پر کردن این خلا، پهپادهای هواشناسی مانند Meteodrones ساخته شرکت سوئیسی Meteomatics به کار گرفته میشوند. برخلاف بالنهای یکبار مصرف، این پهپادها چندین کیلومتر بالا میروند، دما، رطوبت، فشار و باد را اندازه میگیرند، به زمین برمیگردند و دوباره استفاده میشوند. این فناوری دیگر در مرحله آزمایش نیست و برای اولین بار به صورت عملیاتی در اختیار سازمان ملی اقیانوسی و جوی آمریکا قرار گرفته است.
مشتریان اصلی این پهپادهای هواشناسی، ارتش و دلالان هستند؛ دو گروه به شدت تشنه که به این دادهها برای پیشبرد کارهای خود نیاز دارند.
دلالان انرژی از یک سو به این پهپادها و دادههای آنها متکی هستند چون قیمت برق و گاز به شدت به دما، باد و تابش خورشید وابسته است و استفاده از همین روش، یک پیشبینی چندساعته و دقیقتر یعنی سود کلان در بازار را برای این گروه به همراه دارد.
دسته دوم ارتشها هستند که برای تصمیمگیری درباره زمان پرواز، شلیک و جابهجایی به همین دادهها نیاز دارند.
درحالی که غولهای فناوری مانند گوگل و مایکروسافت بر سر ساخت نرمافزارهای پیشبینی پیچیدهتر رقابت میکنند، رقابت بر سر «دادههای خام» بسیار حیاتیتر میشوند. آینده پیشبینی آب و هوا نه به الگوریتمهای ناب، بلکه به این بستگی دارد که چه کسی بتواند حسگرهای بیشتری در آسمان پراکنده کند.
در این میان، یک نکته جالب توجه برای اروپا وجود دارد. برخلاف جریان همیشگی که فناوری از سیلیکونولی به اروپا صادر میشود، این بار یک شرکت اروپایی سوئیسی، ابزار این پیشرفت یعنی پهپادها را به آمریکا صادر میکند و این درحالی است که مدلهای بزرگ هوش مصنوعی همچنان در اختیار آمریکا قرار دارند.
اینکه چه کسی میتواند بیشترین حسگرها را در آسمان قرار دهد و چه کسی مالک دادههای ارسالی توسط آنهاست خود یک مساله است. هر کسی که این کار را انجام دهد، میتواند پول دربیاورد یا در نبردها پیروز شود و این بهای منصفانه برای ناوگانی از پهپادهاست که کاری را انجام میدهند که الگوریتمها بدون آن نمیتوانند از پس آن برآیند.
