امروزه نیز از جمله بزرگ ترین هواپیماهایی هستند که در حوزه نظامی یا غیر نظامی به پرواز در می آیند. مأموریت این بمب افکن ها حمل و پرتاب بیشترین تعداد سلاح های هوا به زمین از فاصله دور به منظور منهدم کردن مواضع دشمن است.
این هواپیماها نخستین بار در جنگ جهانی اول ساخته شدند ولی در زمان جنگ جهانی دوم بسیار رایج شدند؛ یعنی زمانی که پیشرفت های در صنعت هواپیماسازی امکان ساخت بمب افکن های چهار موتوره را برای انهدام هدف های صنعتی در آلمان و ژاپن فراهم کرد.
در آغاز جنگ جهانی دوم بمب افکن سنگین به هواپیمایی گفته می شد که قابلیت پرتاب ۳۶۰۰ کیلوگرم بمب یا بیشتر از آن را به سوی هدف هایی در مسافت های طولانی داشتند. در حالی که بمب افکن های متوسط می توانستند بین ۱۸۰۰ تا ۳۶۰۰ کیلوگرم بمب و نیز بمب افکن های سبک بین ۹۱۰ تا ۱۸۰۰ کیلوگرم بمب را حمل کنند.
با این حال این تفاوت ها در اواسط سال های جنگ رفته رفته کم رنگ شدند چرا که انواعی از هواپیماهای شکاری ساخته شدند که می توانستند مقدار باری بیش از ۹۱۰ کیلو را حمل کنند. به دلیل اندازه بزرگ و هدف گیری از راه دور و نیز تولید انبوه این جنگنده ها، شیوه های بمباران استراتژیکی ابداع و در دهه ۱۹۴۰ به کار گرفته شدند، ولی پس از پایان جنگ جهانی دیگر به این هواپیماها بمب افکن های استراتژیکی نمی گفتند.
جنگنده بمب افکن های سنگین معمولاً مجهز به ابزار دفاعی زیادی بودند. انواع انگلیسی که در جنگ جهانی دوم استفاده می شدند دارای سه شلیک کننده رگبار و در مجموع ۸ مسلسل بودند؛ در حالی که بمب افکن های ساخت ایالات متحده بیش از ۱۰ مسلسل هم در قسمت رگباری و هم در قسمت های متحرک خود داشتند تا بتوانند سپر آتشین بهتری در دفاع از هواپیما ایجاد کنند.
بمب افکن های «دورنیه دو ۳۱۷» (Dornier Do ۳۱۷) و «هاینکل هائی ۱۷۷ گرایف» یا «شیردال» (Heinkel He ۱۷۷ Greif) از بمب افکن های سنگین ساخت آلمان بودند که توسط نیروی هوایی آلمان نازی استفاده می شد.
در آگوست ۱۹۴۵ بمب افکن های سنگین B-۲۹ متعلق به ایالات متحده دو بمب اتمی را روی هدف خود انداختند. با ظهور سلاح های هسته ای ماهیت دنیای جنگ افزار و استراتژی نظامی برای همیشه تغییر کرد. پس از دهه ۱۹۵۰ موشک های بالستیک بین قاره ای و زیردریایی های موشکی بالستیک جایگزین بمب افکن های سنگین در استراتژی های هسته ای شدند.
در اواخر قرن بیستم با ساخت بمب های هوشمند که دقت و حساسیت بیشتری داشتند و نیز موشک های هسته ای که جنگنده های کوچک تر می توانستند حمل و پرتابشان کنند، نقش کلیدی بمب افکن های سنگین در استراتژی های جنگ افزاری تا حدودی کم رنگ تر شد.
از جنگ جهانی دوم تا کنون روسیه و ایالات متحده در چند جنگ منطقه ای از بمب افکن های سنگین استفاده کرده اند. در حال حاضر نیز این جنگنده ها فقط در عملیات های نظامی ایالات متحده، روسیه و چین برای انجام بمباران های استراتژیکی و تاکتیکی به پرواز در می آیند.
