با وجود طراحیهای پیشرفتهشان، این دو جت فلسفههای طراحی بسیار متفاوتی را نشان میدهند. در حالی که روسیه در سوخو-۵۷ به دنبال یک جنگنده رادارگریز نسل پنجم بود که به طور خاص برای برتری هوایی و نبرد دوربرد بهینه شده بود، فرانسه در عوض رافال را به یکی از بهترین جنگندههای چندمنظوره نسل ۴.۵ جهان تبدیل کرد. مقایسه این دو جت با یکدیگر، چندان تحلیل رو در رو از بدنه هواپیماها نیست، بلکه رویکردهای اساساً متفاوتی است نسبت به آنچه «قدرت هوایی» را تشکیل میدهد.
روسها و فرانسویها ایدههای طراحی هواپیمای بسیار متفاوتی داشتند
سوخو-۵۷ اولین جنگنده عملیاتی نسل پنجم روسیه است. این جنگنده کاهش سطح مقطع راداری، سوپرکروز، مانورپذیری شدید و نبرد موشکی دوربرد را در اولویت قرار میدهد؛ محفظههای داخلی تسلیحات، پنهانکاری را حفظ میکنند، در حالی که بدنه بزرگ آن برای برد و بار مفید بهینه شده است. در همین حال، رافال یک جنگنده چندمنظوره دو موتوره است که برای برتری در برتری هوایی، حمله، شناسایی، بازدارندگی هستهای و عملیات ناو (به هر حال نوع M) طراحی شده است. رافال اساساً یک هواپیمای غیر رادارگریز است، اما همچنان کاهش رد رادار را در خود جای داده است.
در یک سناریوی حمله، سوخو-۵۷ دارای سلاحهای هدایتشونده دقیق داخلی است که پنهانکاری را حفظ میکند. این جت همچنین برای نفوذ به سامانههای دفاع هوایی یکپارچه مدرن، با بار مفید زیاد و شعاع نبرد طولانی طراحی شده است. در مجموع، هواپیمایی است که میتواند مسافتهای طولانی را طی کند تا بارهای زیادی را به اهداف دارای دفاع خوب برساند. رافال قابلیت تهاجمی خود را در افغانستان، لیبی، عراق، سوریه، مالی و در عملیاتهای ضد داعش ثابت کرده است. رافال با حمل سلاحهای متنوع، مانند موشک کروز SCALP و بمب دقیق AASM، تجربه گستردهای در حملات واقعی دارد.
بنابراین، این دو هواپیما در نبرد چگونه عمل خواهند کرد؟
در نبردهای فراتر از دید (BVR)، سوخو-۵۷ مزایای متعددی نسبت به رافال دارد. اولاً، این یک هواپیمای رادارگریز است، در حالی که رافال اینطور نیست؛ این بدان معناست که احتمالاً رافال را خیلی زود شناسایی میکند، که یک مزیت ارزشمند در نبردهای هوایی مدرن است. از دیگر مزایا میتوان به آرایههای رادار جانبی توزیعشده که آگاهی موقعیتی وسیعتری را فراهم میکنند و توانایی حمل موشکهای هوا به هوای دوربرد R-77M (و در آینده R-37M) اشاره کرد.
رافال مزایایی نیز دارد. مجموعه الکترونیکی و بار موشکی آن تا حدودی بهتر است، از جمله رادار RBE2-AA AESA، مجموعه جنگ الکترونیکی Spectra (که بهترین در جهان محسوب میشود)، موشک Meteor MBDA و شبکهسازی و ادغام حسگرهای اثباتشده در نبرد. بین این دو، سوخو-۵۷ از مزیت رادارگریزی برخوردار است، اما مسلماً رافال موشک BVR عملیاتی برتر را در Meteor به کار میگیرد. بنابراین، نتیجه یک درگیری BVR به شدت به تشخیص، جنگ الکترونیک و آموزش خلبان بستگی دارد.
در نبردهای دید در شب (WVR) در محدوده دید - یعنی نبرد داگفایت - سوخو-۵۷ برتری آشکاری دارد. فلون از بردار رانش سهبعدی، مانورپذیری استثنایی در زاویه حمله بالا، بدنه بلندشونده بزرگ و ظرفیت سوخت داخلی و توانایی اجرای مانورهای پس از واماندگی بهره میبرد. بنابراین، از نظر مانورپذیری خالص، سوخو-۵۷ احتمالاً برتری دارد. اما رافال نیز فوقالعاده خطرناک است؛ این جنگنده دارای پیکربندی دلتا-کانارد است که چابکی عالی، عملکرد چرخش پایدار برجسته، وزن کمتر (که به حفظ انرژی عالی کمک میکند) و کنترلهای پرواز با سیم بسیار پاسخگو را فراهم میکند. مانند نبرد BVR، انتظار داشته باشید که نتیجه به آموزش خلبان و آگاهی موقعیتی بستگی داشته باشد.
روی کاغذ، سوخو-۵۷ جذابیتهای بیشتری ارائه میدهد. این یک جنگنده نسل پنجم با قابلیت پنهانکاری و مانورپذیری پیشرفته است، در حالی که رافال اینطور نیست. اما رافال از چند جنبه، از جمله جنگ الکترونیک، به همان اندازه پیشرفته است. رافال یک مزیت دیگر هم دارد: با توجه به تمایل روسیه به حفظ ناوگان هوایی کوچک فلونهای خود برای استفاده در آینده، رافال برخلاف سوخو-۵۷، آزمایشهای رزمی را پشت سر گذاشته است. این دو هواپیما برای رویارویی رو در رو طراحی نشدهاند، اما این مقایسه، تحلیل مفیدی از چشماندازهای متضاد برای آینده قدرت هوایی اروپا ارائه میدهد.
