به گزارش اطلاعات آنلاین، کمبود مزمن سوخت، آلمان را به سوی گسترش قلمرو و تلاش برای کنترل میادین نفتی سوق داد، اما کشیده شدن جنگ به جبهه ای گسترده مشکلات لجستیکی، مقاومت ارتش سرخ و شکست در استالینگراد، این راهبرد را ناکام گذاشت و نقطه عطفی در شکست نهایی آلمان نازی در جنگ جهانی دوم رقم زد.
در یازده مرداد سال ۱۳۲۰ روزنامه اطلاعات در مطلبی با عنوان «مصرف نفت در آلمان» نوشت: بسیاری از کارشناسان اقتصادی و نظامی معتقدند که در این جنگ پیروزی نصیب طرفی خواهد شد که ذخیره نفتش بیشتر باشد؛ زیرا بدون این ماده مولد نیرو به هیچ وجه نمیتوان از نیروهای موتوریزه و مکانیزه امروز که بزرگترین و موثرترین عوامل پیروزی در جنگهای کنونی هستند، استفاده نمود.
طرفی که مصرف نفتش بیشتر و مقدار تولیدی یا ذخیرهاش کمتر باشد، قادر به ادامه جنگ نبوده و به نتیجه از پای درخواهد آمد. مدتها تصور میشد که کشور آلمان بر اثر مصرف فوقالعاده نفت از این حیث بسیار فقیر است برخلاف انگلستان که از همه جای دنیا کشتیهای بزرگ نفت کش به سوی بندرهای آن روان هستند. البته این موضوع فکر زمامداران اقتصادی آلمان را به خود مشغول داشته و به هر وسیله بود در ضمن اجرای برنامه تسلیحاتی خود از خارج مقادیر زیادی نفت به داخل کشور وارد میکردند و در عین حال با غرق کردن روزافزوی کشتیهای حامل نفت دولت انگلیس رسدین این ماده لازم را به بندرهای آن کشور دچار اغتشاش مینمود.
نخست دولت آلمان با پیوستن اتریش به چکسلواکی و به دست آوردن منابع نفتی آنها بر مقدار ذخیره خود افزود و سپس با دولت رومانی که بزرگترین تولید کننده نفت در اروپا است، قراردادی بست که بر مقدار نفت صادره به آلمان افزوده شود. البته رومانی به کشورهای دیگری نیز از قبیل ایتالیا و مجارستان و یوگوسلاوی و فرانسه و... نفت صادر میکرد. ولی چون در نتیجه توسعه دامنه جنگ صادرات آن کمتر شد لولههای نفت رومانی در سال ۱۹۳۹ قریب به ۶ میلیون و ۲۵۰ هزار تن بوده که سه میلیون و ۸۰۰ هزار تن آن به آلمان صادر گردیده و پس از امضای قرارداد ۲۰ دسامبر ۱۹۴۰ مقدار یک میلیون ۵۶۰ هزار تن نیز بر این مقدار اضافه شد.
به هر صورت اهمیت نفت رومانی برای آلمان غیر قابل انکار است و دولت آلمان تا میتوانست، میکوشید که احتیاطهای لازم برای از دست …
