به گزارش اطلاعات انلاین، از هر فرهنگ و ملیتی که سخن بگوییم پرداختن به مضامین وطنی در آثار هنری، همواره جذاب و کنجکاویبرانگیز بوده است. «سرزمین» در هنر فقط یک جغرافیا نیست بلکه خاطرهای مشترک، هویتی جمعی و بخشی از معنای بودن انسان است. به همین دلیل دفاع از میهن و روایت قهرمانانی که برای حفظ آن ایستادهاند از جمله موضوعاتی است که فیلمسازان، نویسندگان و هنرمندان در دورههای مختلف به سراغ آن رفتهاند. شاید به همین دلیل است که بسیاری از ماندگارترین آثار سینمای جهان بهگونهای مستقیم یا غیرمستقیم، درباره ایستادگی، فداکاری و حراست از سرزمین و مردمی هستند که قهرمان داستان به آنها تعلق دارد.
در ایران نیز این مضمون سابقهای طولانی دارد. سینما و تلویزیون بارها به سراغ روایتهایی رفتهاند که در آن «ایران» نه صرفاً یک مکان، بلکه انگیزهای برای ایستادگی و فداکاری است. بهخصوص پس از جنگ تحمیلی توجه به این جنس از روایتها افزایش یافت و آثاری شکل گرفتند که بعدها به بخشی از خاطرات جمعی چند نسل از ایرانیان تبدیل شدند. قهرمانانی که در این آثار تصویر شدند، لزوماً شخصیتهایی تاریخی نبودند گاهی یک سرباز گمنام، یک مادر، یک نوجوان یا انسانی معمولی بودند که در لحظهای حساس تصمیمی بزرگ میگرفت و از خود فراتر میرفت.
به نظر میرسد در هر بزنگاه تاریخی که مفهوم امنیت، تمامیت ارضی و هویت ملی بیش از گذشته در معرض توجه قرار میگیرد میل به بازنمایی این مضامین نیز در هنر شدت مییابد. آثار تولیدشده پس از جنگهای ۱۲ روزه و ۴۰ روزه نیز از همین منظر قابل بررسی هستند.
در همین مسیر بنیاد مکتب حاجقاسم نیز با …
