ورزش سه نوشت: یوفا در برابر طرح تجاری اینفانتینو ایستاده، AFC و CONCACAF هم نسبت به نحوه تصمیمگیری فیفا اعتراض کردهاند، چند فدراسیون اروپایی حمایت خود از ریاست مجدد اینفانتینو را پس گرفتهاند و در مقابل، آفریقا همچنان پشت اینفانتینو ایستاده و کشورهایی مثل آرژانتین و مکزیک نیز از او حمایت کردهاند.
اما در میان این صفآرایی جهانی، یک سؤال جدی درباره فوتبال ایران وجود دارد: فدراسیون فوتبال ایران کجای این ماجرا ایستاده است؟
این سؤال از آن جهت مهم است که ایران خودش یکی از فدراسیونهایی بود که در ماههای منتهی به جام جهانی، با مجموعهای از مشکلات و آنچه از سوی مسئولان فدراسیون «بدعهدی» یا عمل نکردن به وعدههای فیفا عنوان شد، مواجه شد.
در آن مقطع، اینفانتینو بار ها وعدههایی درباره حمایت همه جانبه از ایران درخصوص بهتر شدن شرایط حضور تیم ملی در جام جهانی داد و از کمک و حمایت تمام قد از ایران نام برد ؛ اما با نزدیک شدن به جام جهانی و سپس در جریان مسابقات، بخش کثیری از این وعدهها آنطور که فدراسیون ایران انتظار داشت عملی نشد. حتی مهدی طارمی و امیر قلعهنویی هم نسبت به شرایط ایجادشده برای تیم ملی در جریان مسابقات اعتراض شدیدی کردند و فدراسیون نیز انتقادهایی را مطرح کرد.
همان زمان هم این پرسش مطرح بود که چرا فدراسیون ایران و شخص مهدی تاج، با وجود چنین شرایطی، اعتراض جدیتر و رسمیتری نسبت به فیفا و شخص اینفانتینو ندارند؟
امروز دیگر ایران تنها کشوری نیست که نسبت به نحوه مدیریت فیفا و شخص اینفانتینو سؤال دارد. یوفا با تمام قدرت مقابل او ایستاده، حتی در داخل قاره سبز، فدراسیونهایی مانند ولز، فنلاند، انگلیس، سوئد، صربستان، آلبانی، یونان و کرواسی حمایت خود از انتخاب مجدد اینفانتینو را پس گرفته یا اعلام کردهاند که از او حمایت نمیکنند. نروژ نیز یک قدم جلوتر رفته و خواستار استعفای رئیس فیفا شده است.
اینفانتینو نیز برای فرار از این وضعیت اسفناک، مطابق قبل، دست به دامن کشور های کوچکتر آفریقایی و عربی حوزه خلیج فارس شده است.
اما در چنین شرایطی، سکوت فدراسیون فوتبال ایران واقعاً قابل تأمل است.
ایران دستکم میتوانست از این فرصت استفاده …
