به گزارش اطلاعات آنلاین، امینالله حسین متولد ۱۲۸۳ در شمار سرشناسترین موسیقیدانان ایرانی در جهان جای دارد؛ کسی که شاید بتوان او را از نخستین آهنگسازان پیشروی ایران دانست که آفریدههایش به رپرتوار ارکسترهای بزرگ جهانی راه یافت و بارها نواخته شد.
خانواده امینالله از بازرگانان سرشناس گلپایگان بودند که به دلیل شرایط نابسامان سیاسی و اجتماعی آن روزگار، به سمرقند کوچ کردند و او در همان محدوده متولد شد. مادرش، حوریه، نخستین کسی بود که با نواختن صفحات گرامافون از استادان آواز و تار ایرانی، روح او را با موسیقی آشنا ساخت. خانواده ابتدا او را با این امید که پزشک شود به مسکو و سپس آلمان فرستادند، اما شور و عشق وافر به موسیقی او را به کنسرواتوار پاریس کشاند. او بدین ترتیب نخستین ایرانیتباری شد که پا به این مرکز معتبر هنری گذاشت. ازدواج او با آنا مینوسکایا، بازیگر روسی، حاصلش تولد «روبر حسین»، کارگردان نامدار فرانسوی بود که امینالله بعدها موسیقی بسیاری از فیلمهای او را ساخت.
موسیقی امینالله حسین آکنده از نغمهها، داستانها و تمهای اصیل ایرانی است. او تار را در حد استادی مینواخت و توانست ترکیبی متوازن میان موسیقی ملیگرای روسیه، نغمههای آذربایجانی و تکنیکهای هارمونی غربی پدید آورد. آثار او در دسته موسیقی رومانتیک ملی جای میگیرند؛ جایی که احساسات عمیق میهنپرستانه و عشق به ایران در تمامی نتها موج میزند.
از شاهکارهای برجسته او میتوان به این موارد اشاره کرد: سمفونیهای پرسپولیس و آریا: روایتی باابهت از کوچ آریاییها و شکوه هخامنشیان. سوئیت و باله شهرزاد و مینیاتورهای ایرانی، راپسودیهای ایرانی شماره ۱ و ۲ (به ترتیب در دستگاه شور و چهارگاه) و قطعات پیانویی بر اساس رباعیات خیام.
منتقدان و هنرمندان نامداری در سراسر جهان، از جمله رنه دومی نیل در روزنامه لوموند، هنر او را ستودهاند و در آثارش بازتاب روح پارسی، دشتهای بیکران و تمدنی دیرینهسال را دیدهاند.
او توضیح میدهد: در مینیاتورهای ایرانی، روح پارسی را میتوان مجسم دید. هنر حسین، انسان را به گذشتهای زنده و نشاطبخش میبرد که همچنان از نسلی به نسل دیگر منتقل شدهاست. مجموعهای که او فراهم آوردهاست، از یک شخصیت برازنده، یک زبان موسیقی اصیل، …
