کشندهترین حیوان روی کره زمین در کف دست شما جا میشود.
در مواجهه با شیوع سرسامآور تب دنگی و مالاریا، دانشمندان در سراسر جهان اکنون در حال بررسی راههای اساسی برای خنثی کردن پشهها هستند اما پشه ها با کمک گرمایش جهانی، همچنان قلمرو خود را گسترش میدهند.
درست است که پشهها قاتل مستقیم نیستند اما آنها صرفاً پیامرسانهای بالداری هستند که عوامل بیماریزای کشنده را منتقل میکنند و بدون آنها، بیماری هرگز به ما منتقل نمی شود.
پشهها هر ساله میلیاردها دلار برای مراقبتهای بهداشتی خسارت بوجود می آورند، بهرهوری را کم می کنند و گردشگری را برای مناطق خاصی کاهش میدهند. از طرف دیگر، صنایع ضد پشه و بیوتکنولوژی در حال رونق گرفتن هستند و خود میلیاردها دلار هزینه دارند. ریشهکن کردن پشهها یک محاسبه اقتصادی با نسبتهای گیجکننده است.
حشرهکشها، لاروکشها، تلهها، پشهبندهای تیمار شده؛ ما در حال حاضر یک زرادخانه پیشگیرانه قابل توجه در اختیار داریم.
تکنیکهای ژنتیکی جدید مانند رهاسازی پشههای نر استریل یا اصلاحشده ژنتیکی نیز امیدوارکننده هستند اما باید هشدار داد که اینها یک درمان معجزهآسا نخواهند بود.
دستگاههای پشهگیر، از جمله ابزارهای تحقیقاتی برای مبارزه با پشهها هستند که پشههای بالغ را توسط رایحههای CO2 به دام میاندازند.
در سطح جمعیت، معادله پیچیدهتر هم میشود. شما نمیتوانید یک مشکل جهانی را بایک مگسکش حل کنید. ریشهکن کردن پشهها کوتهبینانه و ناکافی است.
یک درس بهداشت عمومی دیگر هم باید گرفت: چه انسان باشیم، چه حیوان، یا خود سیاره زمین، همه در یک قایق هستیم.
هشدار طبیعت: مراقب جایگاه خالی باشید
طبیعت از خلاء متنفر است. اگر ما موفق شویم پشهها را کاملاً از بین ببریم، خطر بیولوژیکی اصلی این است که یک ناقل بیماری دیگر که احتمالاً حتی بدتر و غیرقابل کنترلتر است بلافاصله جای آنها را بگیرد.
چه میشود اگر همه پشهها به سادگی ناپدید شوند؟ این تصور ما را با هر شیوع جدید وسوسه میکند. اما دانشمندان احتیاط را توصیه میکنند. غیبت آنها میتواند شگفتیهای ناگواری به همراه داشته باشد.
در ماشین پیچیده طبیعت، پشه فقط یک ابزار کوچکِ از کار افتاده نیست بلکه یک چرخدنده ضروری است. این بخش حیاتی از تعادل اکوسیستم ماست.
نابودی پشهها میتواند کل زنجیرههای غذایی را از هم بپاشد. این میتواند اثر دومینویی فاجعه زیستمحیطی را به همراه داشته باشد که در آن ما نخستین قربانیان خواهیم بود.
لارو پشهها توسط قورباغهها، سنجاقکها و ماهیها خورده میشوند؛ پشههای بالغ طعمه پرندگان و خفاشها میشوند. پشهها جایگاه کلیدی در زنجیره غذایی دارند.
پشهها به طور جداییناپذیری با تالابها، باتلاقها، آبگیرها و غیره مرتبط هستند. اینها عضو گرانبهایی از اکوسیستمها و مخازن تنوع زیستی منحصر به فرد هستند.
اگر سعی کنیم این مکانها را برای کشتن پشهها زهکشی یا با مواد شیمیایی درمان کنیم، این زیستگاههای از قبل در معرض خطر را به مرگ محکوم میکنیم. عدالت نباید خانه را برای بیرون راندن یک مزاحم نابود کند. ما باید تعادل برقرار کنیم: جمعیت پشهها را باید کنترل کنیم اما بدون از بین بردن اکوسیستمهایی که ما را حفظ میکنند.
بیش از یک آفت: نقش پشه در طبیعت
پشه تاریخ بشر را شکل داده است! ارتشها را نابود کرد - مانند ناپلئون در هائیتی - تهاجمها را متوقف کرد، ساخت کانال پاناما را به تأخیر انداخت. حتی با محافظت از برخی جنگلهای اولیه در برابر جنگلزدایی، یک «متحد تصادفی» بود، زیرا انسانها از ورود به مناطق مالاریاخیز خودداری میکردند. نمیتوانید پشه را بدون درک اینکه تاریخ را با ما نوشته است، قضاوت کنید.
اگر همه پشهها در یک چشم به هم زدن ناپدید شوند، آیا واقعاً برای مدت طولانی جشن خواهیم گرفت؟ حتی وزوز دیوانهکننده و نیشهای خارشدار آنها یک اهمیت زیستمحیطی پنهان دارند.
قورباغهها، پرندگان، خفاشها... همه به پشه ها وابسته هستند. برخی از گونههای پشه حتی در سکوت گلهای ما را گرده افشانی میکنند. پشهها به جای اینکه مزاحم باشند، حلقهای حیاتی در زنجیره جهان زنده هستند.
طبیعت از خلأ بیزار است.اگر پشهها را ریشهکن کنید، چه موجودی جای خالی آنها را پر خواهد کرد؟
با انقراض جهانی پشه ها، کورکورانه خطر از هم پاشیدن هزاران سال زنجیره غذایی، تهدید کل اکوسیستمها و نابودی زیستگاههایی را که هرگز قادر به بازسازی آنها نخواهید بود، به جان میخرید. نباید درخت را به خاطر یک شاخه خشک و بیمار مجازات کرد.
