به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از بیبیسی، برناردا روسالبا ورا کونتاردو در واقع در شمار بازداشتشدگان ناپدیدشده دوران دیکتاتوری پینوشه در شیلی قرار نداشت. او که از اکتبر ۱۹۷۳، اندکی پس از کودتای نظامی، ناپدید شده بود، بعدها دوباره ازدواج کرد، صاحب فرزند شد، تابعیت سوئد را گرفت و سالها در استان بوئنوسآیرس آرژانتین زندگی کرد.
گروهی از خبرنگاران شبکه تلویزیونی شیلی اواسط سال گذشته او را در شهر تفریحی میرامار در آرژانتین، جایی که زندگی میکند، پیدا کردند. دستگاه قضایی شیلی اعلام کرد بررسیهای علمی، از جمله تطبیق پروفایل ژنتیکی او با نمونههای بستگانش که در بانک ژنتیکی بازداشتشدگان ناپدیدشده و اعدامشدگان سیاسی نگهداری میشد، هویت او را با احتمال بیش از ۹۹.۹۹۹۹ درصد تایید کرده است.
برناردا ورا سال ۱۹۷۳، بیست و هفت ساله و متاهل بود و دختری پنج ساله داشت. او فعال سیاسی و عضو جنبش چپ انقلابی و جنبش انقلابی دهقانان بود. کمیسیون حقیقت و آشتی که در ماههای نخست دولت پاتریسیو آیلوین در سال ۱۹۹۰ برای بررسی و ثبت موارد نقض حقوق بشر در دوران دیکتاتوری تشکیل شد، شهادت والدین برناردا ورا را دریافت کرد. آنها اندکی پیش از کودتای سال ۱۹۷۳ دیگر هیچ خبری از دخترشان نداشتند.
در یکی از گزارشها نام او در فهرست هزار و ۴۶۹ قربانی ناپدیدسازی اجباری در شیلی ثبت شد. در این گزارش آمده بود که نیروهای نظامی در ۱۰ اکتبر ۱۹۷۳، او را در لیکینیه، واقع در دامنههای رشتهکوه آند در جنوب کشور، بازداشت کرده بودند. او سپس احتمالا همراه با ۱۵ نفر دیگر اعدام شده بود. بر اساس گفتههای برخی شاهدان، ورا در بخشی از مجتمع جنگلداری مخفی شده بود، چون مقامهای نظامی با جدیت در پی یافتن او بودند.
نخستین تردیدها درباره صحت اتفاقات مربوط به ناپدید شدن ورا را یکی از همرزمان سیاسی او مطرح کرد. بر اساس شهادتی که تلویزیون شیلی منتشر کرده، خوسه مانوئل براوو، عضو سابق جنبش چپ انقلابی، گفت گروه بزرگی از افراد ظاهرا در اکتبر ۱۹۷۳ توانستند از دست نیروهای نظامی فرار کنند و به کوهستان پناه ببرند.
براوو در کتاب خود در سال ۲۰۱۲ فاش کرد که او و برناردا ورا تا دسامبر ۱۹۷۳ در کوهستان ماندند. این تاریخ دو ماه پس از زمانی است که ادعا شده بود فردی با نام مستعار «آنیتا» بازداشت شده است. گمان میرود زن جوان در همان دوره، با کمک سوانته گرنده، عضو سوئدی جنبش چپ انقلابی، توانسته باشد مخفیانه از شیلی به آرژانتین فرار کند.
براساس گزارش رسانههای محلی، برناردا ورا پس از مدتی اقامت در آرژانتین، همراه همسر آرژانتینی و فرزند تازه متولدشدهاش به سوئد رفت. او سال ۱۹۷۸ نخستین روادید و مجوز اقامت خود را در آن کشور دریافت کرد. زندگی تازهای تشکیل داد و صاحب دو فرزند دیگر شد. ورا در ۱۹۸۴ تابعیت سوئد را گرفت و در اواخر دهه ۱۹۹۰ به آرژانتین بازگشت.
دختری که برناردا ورا در شیلی به جا گذاشت، در سال ۱۹۷۳ تنها پنج سال داشت. در گزارش شیلیویسیون که سال ۲۰۲۵ منتشر شد، ایدا سپولودا، رئیس انجمن بازداشتشدگان ناپدیدشده و اعدامشدگان سیاسی والدیویا و از نزدیکان برناردا، صحبت کرد. او گفت سالها هیچ خبری از محل زندگی برناردا نداشتند، خستگیناپذیر دنبال او میگشتند و دخترش نمیدانست که ممکن است مادرش زنده باشد.
پرونده قضایی ناپدید شدن برناردا ورا در سال ۲۰۰۹ و پس از آن گشوده شد که برنامه حقوق بشر وزارت کشور درباره ناپدید شدن او شکایتی ارائه کرد. رسیدگی به آن پرونده در سال ۲۰۱۴ بهطور موقت متوقف شد چون اثبات شرایط ناپدید شدن او ممکن نبود. به گفته ولادیمیر ریسکو، وکیلی که این اقدام قضایی را آغاز کرد، دختر برناردا ورا در آن پرونده شهادت داد و گفت از سال ۱۹۷۳ دیگر هیچ تماسی با مادرش نداشته است.
در سال ۲۰۲۵، «طرح ملی جستوجو» که دولت گابریل بوریک، رئیس جمهوری سابق و چپگرا، برای مشخص کردن سرنوشت نهایی بازداشتشدگان ناپدیدشده به اجرا گذاشته بود، پس از مشاهده تناقضهایی در پرونده برناردا ورا با دخترش تماس گرفت.
ولادیمیر ریسکو در گفتگو با روزنامه الپائیس شیلی گفت دختر او پیش از آن «از گفتههای بعضی از دوستان مادرش و افراد قدیمی آن دوران اطلاع داشت اما همه آنها شاهدان شنیداری بودند و هیچ کس بازداشت او را به چشم ندیده بود. او در تمام عمرش هیچ تماسی با مادر خود نداشت. میدانم که دختر او همیشه با حسن نیت عمل کرده، زیرا هیچ اطلاعات دیگری نداشت و فقط از مطالب مندرج در گزارش آگاه بود.»
