به گزارش اطلاعات آنلاین، متد اکتینگ (Method Acting) شیوهای در بازیگری است که در آن بازیگر برای رسیدن به بالاترین سطح از واقعگرایی، از نظر احساسی و روحی کاملاً در پوست شخصیت فرو میرود و تلاش میکند در طول فیلمبرداری یا حتی پشت صحنه نیز در قالب آن نقش باقی بماند.
آخرین باری که شنیدهاید یک بازیگر زن در طول ساخت یک فیلم، کاملاً در قالب نقش خود فرو برود، مدام در آن شخصیت باقی بماند و زیر بار سنگین و خودخواسته این غوطهوریِ همهجانبه خرد شود کی بود؟ تقریباً هرگز، اینطور نیست؟ دلیلش چیست؟ آنیا تیلور-جوی پاسخی برای این سوال دارد.
ستاره فیلمهای «فیوریوسا» و «گامبی وزیر»، این موضوع را در گفتوگو با وبسایت کامپلکس و در حین معرفی مینیسریال «خوششانس» از اپل تیوی مطرح کرد.
او گفت: «اگر دقت کرده باشید، زنان سراغ متد اکتینگ نمیروند؛ چون مسئولیتهای زیادی داریم که باید به آنها برسیم و نمیتوانیم کاملاً عقلمان را از دست بدهیم. من بازیگری را نوعی روانپریشی کنترلشده میبینم؛ اینکه وانمود کنید آدم دیگری هستید، ۱۶ ساعت در روز مثل او فکر کنید، با رفتار او حرکت کنید و در خانه و لباسهای او زندگی کنید... اما من خیلی سپاسگزارم که اطرافیانم این موضوع را درک میکنند. گاهی اوقات که اوضاع کمی از دستم درمیرود، مرا با نام شخصیتم صدا میزنند و میگویند: "هی، وقتشه به خودت بیای!"»
تیلور-جوی افزود: «علاوه بر این، نمیتوانم تصور کنم که مدام در این حالت بمانم؛ چون قرار است با صدها نفر کار کنید و وظیفه دارید با آنها رفتار خوبی داشته باشید و کمکشان کنید بهترین عملکردشان را ارائه دهند. اگر بیش از حد درگیر این باشید که یک آدم غیرقابلتحمل و بداخلاق باشید، کار اصلاً لذتبخش نخواهد شد.»
ناتالی پورتمن نیز سال گذشته دیدگاه مشابهی را مطرح کرد و متد اکتینگ را «ترفند تجملاتی است که زنان نمیتوانند از پس آن برآیند» توصیف کرد.
البته به ندرت پیش میآید که بازیگران مستقیماً اجرای خود را «متد اکتینگ» بنامند، اما نمونههای افراطی زیادی در تاریخ سینما وجود دارد؛ از دانیل دیلوئیس که گفته میشد در پشت صحنه «پای چپ من» یا «لینکلن» حتی در قالب شخصیت باقی میماند (و حتی به همبازیاش پیامکهایی در نقش لینکلن میفرستاد)، …
