مهرداد خدیر در عصر ایران نوشت: حذف چهرۀ پرسشکننده از گزارش تصویری رییس جمهور پزشکیان و طرح موضوعاتی به نسبت متفاوت با ادبیات کلیشهای و ایدیولوژیک مجریان صدا و سیما را شاید بتوان بارزترین ویژگی مصاحبۀ تازه منتشر شده دانست البته اگر اطلاق عنوان گفتوگو بر آن درست باشد.
چرا که صحنه به گونهای چیده شده بود که انگار مصاحبهکنندهای در کار نیست و رییس جمهوری چشم در دوربین و مستقیما با مردم سخن میگوید که هر چند در دوران مهندس بازرگان و مهندس موسوی سابقه داشت اما با توجه به تغییر رویه در دهههای بعد طعنهای آشکار است به رویکرد کنونی صداوسیما که از فرم یک رسانۀ رسمی و ملی خارج شده و موضع آن در قبال پایان جنگ و یادداشت تفاهم نه تنها با رییس جمهوری و اکثریت مردم (طالب صلح و زندگی) متفاوت است.
کما این که ترجیح میدهند بیاعتنا به رأی ۱۲ عضو از ۱۳ عضو شورای عالی امنیت ملی تنها همان یک رأی مخالف را بازتاب دهند که از آنِ برادر مرد شمارۀ دو صداوسیماست!
تا جایی که ماندن یا نماندن او در دورۀ بعدی صدا و سیما مهم ترین نشانه دربارۀ تغییر رویکرد در این سازمان که حتی در سطح کلان تلقی خواهد شد. مدیریتی که رسانۀ رسمی با بودجه ۴۰ هزار میلیارد تومانی را به ارگان تصویری جماعتی تبدیل کرده که در هیچ انتخابات رقابتی و مشارکتی قادر به جذب اکثریت آرا نیستند و تلویزیون را به جعبۀ ملالآوری تبدیل کرده اند که از صبح تا شب و در تمام شبکههای آن یا دارند شعار میدهند یا نصیحت میکنند یا هل من مبارز میطلبند یا تحلیلهایی ارایه میدهند که انگار تنها برای مخاطب خاص و حامی تولید شده است.
با این مقدمۀ طولانی و نفسگیر شروع کردم تا بگویم نخستین نکته از اولین بخش گزارش مسعود پزشکیان به مردم در دومین سالگرد انتخاب به عنوان رییس جمهوری ایران و در فضای پسا جنگ ۴۰ روزه، قبل از محتوا فرم آن است که به جای مجریان پرگو با ادبیات اقلیت و مخالف گفتمان صلح ترجیح داد با مرد نامرئی گفتوگو کند و در واقع رو به مردم و نقش مصاحبهکنندۀ نادیده هم این بود که از حالت سخنرانی و یکنواختی به درآورَد و در این فقرۀ آخر البته تا حد زیادی از عهده برآمد. هر چند در جایی مانند اشاره به گرم بودن محیط کمی تصنعی بود چون پزشکیان انگار منتظر بود تا بحث صرفه جویی در انرژی …
