روزنامه شرق نوشت: از موشکباران تهران چندین ماه گذشته، اما هنوز با هر باد، گرد و غبار از ساختمانهای ویرانشده که هنوز بازسازی نشدهاند، بلند میشود، پخش میشود و زخم جنگ را به یاد ساکنان «نیلوفر» میآورد. در طبقه همکفِ ساختمانی که بهزورِ داربست سرپاست، سوپرمارکت کوچکی قرار دارد. مرد جوانی که صاحب سوپرمارکت است در انتهای مغازه روی صندلی نشسته و میگوید که مشتریانش او را به کالاهای زیادی که در مغازه دارد میشناختند اما حالا وضعیت عوض شده است. ویدئوهای زیادی در موبایلش دارد؛ از وقتی که مغازه پر از محصولات متنوع بود و حالا بعد از جنگ و آسیبهایش، وضعیت مغازه را با چرخش دست نشان میدهد: «از آن دوران، فقط دو یخچال برای نوشیدنی، دو یخچال فریزر بستنی و چند قفسه اکثرا خالی، باقی مانده است».
حدود ساعت ۹ شب دهم اسفند ۱۴۰۴ میدان نیلوفر و خیابان عشقیار موشکباران شد؛ بقایای آن حمله بعد از ۱۶۳ روز به وضوح قابل مشاهده است. در میانه خیابان، از ساختمان بزرگ «کلانتری ۱۰۴ عباسآباد» فقط زمینی وسیع پر از خاک و تکهشیشه و خردهآهن باقی مانده است. تابلوی کوچه کناری کلانتری، کنده شده اما روی نقشه نام کوچه «رمضانی ۹» نوشته شده؛ کوچهای که شش، هفت ساختمان آن آسیب جدی دیدهاند. حداقل دیوارهای داخلی سه ساختمان ریخته، در یکی از خانهها خودرویی لهشده بیصاحب رها شده، روی دیوارها و درها سوراخهایی دیده میشود؛ جای ترکشهایی است که هرکدام میتوانست جان یک انسان را بگیرد.
اما این تمام ماجرا نیست، جز سوپرمارکت آن مرد جوان، میدان نیلوفر پُر است از مغازهها و فروشگاههایی که آسیب دیدهاند و حالا یا با تلاش خود کاسبان بازگشایی شده یا با کرکرههای پایین، به حال خود رها شدهاند. صاحبان این کسبوکارها میگویند تابهحال کسی به آنها خسارت یا کمکهزینهای پرداخت نکرده است و حتی نمیدانند باید از چه کسی درخواست جبران هزینهها را کنند.
از بین مسئولان نیز هیچ شخص یا نهادی به بازسازی واحدهای تجاری اشاره نکرده است، با این حال، رئیس اتاق بازرگانی تهران میگوید: «رئیسجمهور دستور پیگیری جبران آسیبهای واردشده به واحدهای تجاری را صادر کرده است»، اما تاکنون کسی خبری از اقدامات انجامشده ندارد.
چه کسی به داد ما میرسد؟
آفتاب تند تابستان آسفالت را داغ …
