به گزارش اطلاعات آنلاین، این مقاله نشان میدهد که چگونه ترکیبی از همهگیری کووید-۱۹ و جنبش عدالتخواهی «جان سیاهپوستان مهم است»(Black Lives Matter)، جریانهای مالی انباشتهشده در سیستم نیکوکاری آمریکا را به چالش کشید؛ چالشهایی که پیامدهای آن، تصویر روشنی از رابطه میان بحران، عدالت و سرمایهگذاری فرهنگی پیش روی ما میگذارد.
پیش از سال ۲۰۲۰، دادههای آماری حکایت از شکافی عمیق و سیستماتیک در تخصیص بودجههای هنری داشتند. برای نمونه، در سال ۲۰۱۹ و در شهرهایی همچون شیکاگو، پیتسبورگ، فیلادلفیا و هیوستون، سازمانهای هنری مستقر در محلههای با اکثریت رنگینپوست (BIPOC) در مقایسه با مناطق با اکثریت سفیدپوست، بودجههای میانه کمتری دریافت میکردند. این فاصله در شیکاگو ۲۴ درصد و در پیتسبورگ ۱۶ درصد گزارش شده بود؛ رقمی که بازتابی از دههها بیتوجهی پنهان و توزیع نابرابر منابع بود.
اما فرا رسیدن بحرانهای ملی، ورق را برگرداند. بنیاد فورد با راهاندازی ابتکار بزرگ «گنجینههای فرهنگی آمریکا» (ACT) وارد میدان شد؛ برنامهای دو مرحلهای و ملی که بیش از ۲۷۶ میلیون دلار از سوی بیش از ۴۰ نهاد خیریه را میان سازمانهای هنری توزیع کرد. این تزریق منابع، تصادفی نبود؛ بلکه تصمیمی کاملاً هدفمند بود تا به سازمانهایی که علیرغم محدودیتهای تاریخی بیشترین تأثیر فرهنگی را داشتند، یاری رساند.
نتیجه شگفتانگیز بود: تا سال ۲۰۲۲، حمایت مالی از سازمانهای محلات رنگینپوست در پیتسبورگ تا ۲۸۹ درصد و در شیکاگو تا ۶۰ درصد بالاتر از محلات سفیدپوست قرار گرفت. هزینههای سازمانی برخی از گروههای دریافتکننده این کمکهزینهها تا بیش از ۱۰۰ درصد رشد کرد و ظرفیتهای جدیدی آفرید.
بازگشت سریع
با وجود دستاوردهای درخشان ابتکار ACT، پژوهش یادشده پرده از حقیقتی تلخ برمیدارد: بسیاری از این تغییرات مثبت، ماهیتی واکنشی داشتند. با گذشت زمان و رسیدن به سال ۲۰۲۲، الگوهای تأمین مالی در …
