ضروری است در این جابه یکی از اساسی ترین گره های سیاست خارجی آمریکا در منطقه شرق آسیا؛ یعنی کره شمالی بپردازیم. کره شمالی و کره جنوبی هر دو مولود نبرد مستقیم چین و آمریکا و ماحصل تقسیم کشوری یکپارچه به نام جمهوری کره در دهه ۵۰ میلادی هستند. کره شمالی یک کشور کمونیستی است که نه تنها از نظر ایدئولوژیک به شدت ضدآمریکایی است بلکه نوع تعامل آمریکا با این کشور از بدو شکل گیری آن در ۷۶ سال گذشته، همواره خصمانه و تهدیدآمیز هم بوده است. مخصوصا که از نظر جغرافیایی این کشور در جایگاه مناسبی برای تهدید روسیه و چین قرار دارد.
کره شمالی هم از این سو با داشتن سلاح هسته ای، توانایی مورد اصابت قراردادن خاک آمریکا و با یک کینه تاریخی تقریبا ۸۰ ساله احتمالا یکی از مهم ترین تهدیداتی است که آمریکایی ها در حال حاضر با آن مواجه هستند. به این نکات همکاری مستقیم کره شمالی با روسیه در جنگ اوکراین و حضور سربازان ارتش این کشور در خط مقدم نبرد با ناتو در خاک اوکراین را هم اضافه کنید.
با تمام این اوصاف، نه تنها اوکراین جرئت تهدید کره شمالی را ندارد بلکه حتی یکی از جنایتکارترین و جنگ طلب ترین روسای جمهور تاریخ آمریکا با ترس از بازدارندگی اتمی این کشور، نه تنها مجبور به هزینه کردن از امنیت مهم ترین هم پیمانانش در مسیر توقف چین می شود؛ بلکه اعلام هم می کند برای عدم تکدر خاطر این کشور حتی حاضر است رزمایش مشترک با کره جنوبی را شدیدا محدود کند بدون آن که حتی راه حلی برای فکر کردن به فردایی داشته باشد که شاید نیاز باشد ارتش آمریکا در همین منطقه با چین، کره شمالی و حتی روسیه مواجه شود.
این اتفاق را بگذارید در کنار خبری که دیروز مارجری تیلور گرین، نماینده سابق کنگره آمریکا و از مغضوبان جنبش ماگای ترامپ، از آن پرده برداری کرد. او گفت: آنها در جلسات راهبردی درباره استفاده از سلاح هستهای علیه ایران بحث میکنند. من حدس و گمانهزنی نمیکنم؛ خبر دارم.
در شرایطی که دست و پا زدن های ترامپ در باتلاق نبرد با ایران هر روز بیشتر و بیشتر می شود؛ نباید از خاطر ببریم که خود این مسئله امکان چنگ زدن دشمن به هر شاخه خشکی برای خروج از این بحران را افزایش می دهد.
