روزنامه خراسان نوشت: برای میلیونها زن دردهه چهارم زندگی،شب دیگرمعنای آرامش ندارد.گذارهورمونی به یائسگی با گرگرفتگی، تعریق و تکررادرار، خواب را به یک چالش فرساینده تبدیل کرده است.آمارها میگویند۴۰تا۶۰درصد زنان این گروه سنی ازاختلالات خواب رنج میبرند،اما یافتههای پزشکی نشان میدهد این وضعیت قابل توضیح وقابل درمان است.
آنچه بسیاری اززنان تجربه میکنند فقط «بدخوابی» معمولی نیست،بلکه ترکیبی ازعوامل هورمونی،فیزیولوژیک و رفتاری است ،همچنین نوسانات استروژن و پروژسترون درمراحل پیشیائسگی، یائسگی و پس ازآن، بهعنوان منبع اصلی شناخته میشوند. برخلاف تصوررایج، خودِ استروژن مستقیماً خواب را مختل نمیکند.
بیداری شبانه؛ ازگرگرفتگی تا تکررادرار
گرمای ناگهانی وتعریق شدید درشب، مهمترین عامل بیدارشدنهای مکرراست. فرد بدون هشداربیدارمیشود، پتوراکنارمیزند تا خنک شود ودقایقی بعد ازسرما دوباره بیدارمیشود؛ این چرخه ممکن است چند باردرشب تکرارشود. تکررادرارشبانه (نوکتوریا)، بیاختیاری و افزایش احتمال عفونتهای ادراری نیز خواب پیوسته را دشوارتر میکنند.دراین میان، کاهش طبیعی کیفیت خواب با افزایش سن هم مزید برعلت میشود ورسیدن به خواب عمیق وترمیمکننده را سختترمیکند.
پیامدهای کمخوابی شبهای متعدد
کیفیت پایین خواب درمیانسالی فقط به خستگی روزبعدختم نمیشود. پژوهشها همچنین کمخوابی مزمن را با افزایش وزن، مقاومت به انسولین وخطردیابت نوع۲مرتبط دانستهاند.دربلندمدت، افزایش فشارخون وکورتیزول ناشی ازاختلال خواب،خطربیماریهای قلبی-عروقی وزوال شناختی را نیز بالا میبرد. به عبارت دیگر،خواب ناکافی درمیانسالی نه یک آزارموقت، که یک عامل خطرجدی برای سلامت عمومی است.
مسیردرمان و اصلاح سبک زندگی
خبرامیدوارکننده این است که برای شکستن این چرخه راهکارهای مؤثری وجود دارد.اگرگرگرفتگی عامل اصلی باشد، هورموندرمانی(HRT) گزینه اول است و بسیاری اززنان با آن بهبود چشمگیری تجربه میکنند. اگر مشکل اصلی تکررادرار باشد، HRT بهتنهایی پاسخ کامل نمیدهد ودرمانهای اختصاصی مثانه لازم است. اصلاح سبک زندگی نیز درکناردرمان پزشکی اهمیت دارد: محدود کردن کافئین و الکل درساعات پایانی روز، قطع نور آبی صفحهها یک تا دوساعت پیش ازخواب،روتین آرامشبخش مثل مطالعه یا مدیتیشن، انتخاب ملافه و لباس خنک، وکاهش مصرف مایعات پیش ازخواب. شواهد رو به رشد طب سوزنی و ذهنآگاهی را نیز دربهبود بیخوابی مرتبط با یائسگی مؤثردانستهاند. درباره داروهای خوابآوراما احتیاط لازم است؛ مصرف گاهبهگاه اشکالی ندارد، ولی استفاده طولانیمدت میتواند وابستگی وافت کیفیت خواب ایجاد کند.بیخوابی میانسالی شایع است اما درمانپذیر. بهترین رویکرد، تکعاملی نیست وباید همزمان هورمونها، مثانه، اضطراب وعادتهای خواب را هدف گرفت.اگراختلال بیش ازچند هفته ادامه یافت یا برخلق، تمرکز وکارکرد روزانه اثرگذاشت، مراجعه به پزشک بهترین قدم بعدی است.
