[سیدمسعود رضوی] تخریب سازمان‌یافته

در تمام شهرهای بزرگ جهان، محلات و بافت‌های تاریخی، هویت و ارزش محسوب می‌شود و گردشگری و افتخار و شناسنامه و تعلقات نسل‌ها در چارچوب آن معنا پیدا می‌کند. استانبول، پاریس، کوردوبا، سیسیل، سمرقند، ونیز، سرینگر، رم، یزد، سلطانیه و... همه به هویتی تاریخی شهرت دارند و اگر این هویت از آن گرفته شود، به سرعت از یادها خواهند رفت و حتی ساکنان جوانتر نیز به سادگی پابند و ماندگار نخواهند بود!

تهران پایتخت ایران یک شهر تاریخی با قدمتی دویست ساله است، که در شمال شهر ری با پیشینه ای بیش از دوهزار سال قرار دارد. اکنون ری و تهران بسیار به هم نزدیک شده و شاید پیوسته باشند. اما مساحت بافت تاریخی تهران به بهانه‌های مختلف درحال از بین رفتن است. اگر زمانی در اثر بی‌توجهی این اتفاق روی می‌داد، اکنون به صورت سازمان یافته و حتی مافیایی، توسط بساز بفروشها و زمین خوارها و کاسبان پاساژها و واسطه‌ها و تراکم فروشها و تراکم بگیرها، درحال روی دادن است.

سال ۱۳۹۴، شورای عالی معماری محدوده تاریخی ۱۶۸ شهر کشور را مشخص کرد. بنابر این، هرگونه طرح بزرگ مقیاس در این محدوده ممنوع و فاقد توجیه است. تعریض معبر، ایجاد معبر جدید و تجمیع پلاک هم غیر قانونی و ممنوع اعلام شد زیرا خسارتی ملی محسوب می‌شود. در سال ۱۳۹۸، در مجلس شورای اسلامی قانون حمایت از بافت تاریخی شهرها به تصویب رسید و با اشاره به ۱۶۸ شهری که شورای عالی معماری تعیین کرده بود، اعلام کرد که در این بافت نباید طرح توسعه اجرا شود.

بنابراین هم نظر عالی کارشناسان و هم قانون مصوب مجلس در این زمینه باید نافذ باشد و کسانی که خلاف آن عمل کرده‌اند، متخلف هستند و لازم است ضمن حساب و کتاب، از طرف مدعی العموم تحت پیگرد کیفری قرار گیرند.

مساحت بافت تاریخی ثبت شده اودلاجان در تهران به تنهایی ۱۵۰ هکتار است. همچنین است برازجانی که ۸۲ هکتار و بافت تاریخی حصار ناصری ۱۲ هکتار و بسیاری از نقاط دیگر مثل خیابان سیروس، امامزاده یحیی، حمام‌های سنتی و معروف مانند امین لشکر، سرپولک، حمام رضاقلی، حمام بازارچه مروی و... که دستخوش تخریب و نابودی شده یا نقشه خراب کردن آن و ساختن پاساژ و سازه‌های نان و آب دار برای مافیایی …