به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، ۱۷ مرداد در تقویم جمهوری اسلامی ایران، تنها یک مناسبت صنفی نیست؛ روزی است برای یادآوری مسئولیتی که خبرنگار در قبال حقیقت، جامعه و تاریخ بر دوش دارد. این روز با نام شهید محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی، و شهدای دیپلمات مزارشریف گره خورده است؛ شهدایی که در ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ در کنسولگری جمهوری اسلامی ایران در مزارشریف به شهادت رسیدند و نامشان با روز خبرنگار در حافظه جمعی ملت ایران پیوند خورد.
اما شاید مهمتر از آنکه بدانیم چرا ۱۷ مرداد «روز خبرنگار» نام گرفته است، این باشد که بدانیم خبرنگاری در جهان امروز چه مسئولیتی بر عهده دارد.
جهان امروز بیش از هر زمان دیگری، جهان روایتهاست. دیگر جنگها تنها در میدانهای نظامی تعیین تکلیف نمیشوند؛ بخشی از مهمترین نبردها در عرصه افکار عمومی، رسانه، شبکههای اجتماعی و ذهن انسانها جریان دارد. واقعیتها در کنار روایتها حرکت میکنند و گاه حتی این روایتها هستند که برداشت جامعه از واقعیت را شکل میدهند. در چنین جهانی، خبرنگار صرفاً انتقالدهنده خبر نیست؛ او در شکل دادن به حافظه عمومی، اولویتهای اجتماعی و حتی برداشت یک ملت از تحولات پیرامون خود نقش دارد.
فضای مجازی اگرچه انحصار تولید و توزیع خبر را از رسانههای سنتی گرفته و امکان دسترسی سریع و گسترده مردم به اطلاعات را فراهم کرده است، اما این تحول به معنای پایان نقش خبرنگار و روزنامهنگار نیست؛ بلکه اتفاقاً مسئولیت آنان را سنگینتر کرده است. در عصر سرعت، آنچه کمیابتر شده، خبر نیست؛ خبر معتبر است. آنچه دشوارتر شده، دسترسی به اطلاعات نیست؛ تشخیص حقیقت از انبوهی از اطلاعات، تحلیلها، شایعات و روایتهای متعارض است.
در چنین شرایطی، خبرنگار حرفهای کسی نیست که صرفاً زودتر از دیگران خبر را منتشر کند؛ بلکه کسی است که بتواند میان «خبر» و «روایت»، میان «واقعیت» و «ادعا» و میان «نقد» و «تخریب» مرز بگذارد. خبرنگار باید بتواند در هیاهوی شبکههای اجتماعی، حقیقت را از غبار تحریف بیرون بکشد و به مخاطب کمک کند جهان پیرامون خود را دقیقتر ببیند.
از همین منظر، استقلال رسانه یک ضرورت بنیادین است. رسانه مستقل، رسانهای است که حقیقت را قربانی مصلحتهای زودگذر، فشارهای سیاسی، منافع اقتصادی یا هیجانهای اجتماعی نمیکند. استقلال …
