«خداحافظ کرخه» نخستین اثر مکتوب داود امیریان، نویسنده کرمانی است که آن را در نوزدهسالگی نگاشته و در سال ۱۳۶۹ از سوی حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی منتشر شده است.
این کتاب که حدوداً ۱۰۰ صفحه است، خودسرگذشتنامهای است که با روایتی داستانگونه و به همراه عکسهایی از نویسنده و دوستان شهیدش، از سالهای پرالتهاب پایانی جنگ تحمیلی ایران و عراق روایت میکند؛ سالهای ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۸ که رژیم بعث عراق با پشتیبانی تمام ابرقدرتهای جهان، در برابر عشق، ایمان، شهادت و غیرت ملی جوانانی که تا پای جان ایستادند، تاب نیاورد.
رهبر کتابخوانِ شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله العظمی سیدعلی حسینی خامنهای (قدسالله نفسهالزکیه) آن را «یک کتاب غمگین ساده» نام نهادهاند؛ اثری که با قلمی بیتکلف، خاطرات لحظهبهلحظه آن روزها را از چگونگی جلب رضایت مادر و دستکاری فتوکپی شناسنامه تا اعزام به جبهه و استقرار در اردوگاهها به تصویر کشیده است.
در خلال روایتگری این کتاب، بهخوبی میتوان آرمانها و دیدگاههای مردم ایران در آن روزگار را دریافت و در شناسایی انواع دشمنان در جنوب و غرب و نیز نقش خیانتکاران، به عنوان یک مستند بدان تکیه کرد.
دلیل نامگذاری این اثر نیز بدرود امیریان و دوستانش با کرخه است؛ آخرین جایی که در آن جنگیدند و پایانبخش روایت است.
در یک کلام، «خداحافظ کرخه» از آن دسته کتابهایی است که ذهن را رها نمیکند و اجازه نمیدهد این روایت ماندگار، به فراموشی سپرده شود.
