به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، سروش صحت در سالهای گذشته به واسطه ساخت آثاری با شخصیتهای خاص، موقعیتهای به ظاهر ساده، دیالوگهای فلسفی و طنزی که اغلب بدون هیاهو شکل میگیرد، سبک و امضای مشخصی برای خود ساخته است. از همین رو، «استخر» نیز با انتظار تماشای یک کمدی متفاوت وارد چرخه اکران شد؛ فیلمی که قرار بود بیش از آنکه به الگوهای معمول کمدی تجاری متکی باشد، از جهان شخصیتها و موقعیتهای خاص خود برای ایجاد خنده استفاده کند. با این حال، هرچه روایت پیش میرود، فاصله میان این انتظار و آنچه روی پرده دیده میشود بیشتر میشود.
«استخر» در ظاهر همان مؤلفههایی را دارد که مخاطب از سینمای سروش صحت انتظار دارد؛ آدمهایی با تنهاییها و دغدغههای شخصی، موقعیتهای روزمرهای که قرار است به کمدی تبدیل شوند و دیالوگهایی که تلاش میکنند در پس شوخی، معنایی جدیتر را منتقل کنند. با این حال، فیلم در بخشهایی از مسیر خود از این الگو فاصله میگیرد و به سراغ تمهیداتی میرود که بیشتر به کمدیهای متکی بر ستاره و موقعیتهای نمایشی نزدیک است.
یکی از نمونههای بحثبرانگیز فیلم، رقص و حرکات نمایشی امین حیایی است؛ لحظاتی که به نظر میرسد بیش از آنکه نقشی جدی در پیشبرد روایت داشته باشند، برای ایجاد یک موقعیت خندهآور و احتمالا تبدیل شدن به لحظهای قابل بازنشر طراحی شدهاند. وقتی یک حرکت نمایشی یا شوخی از منطق قصه جدا شود، این پرسش شکل میگیرد که آیا فیلم در حال روایت کردن است یا صرفاً به دنبال ساختن یک «لحظه» برای مخاطب است.
این مسئله زمانی جدیتر میشود که بدانیم یکی از نقاط قوت سینمای سروش صحت، پرهیز از همین هیاهوهای مستقیم برای گرفتن خنده بوده است. او در آثار قبلی خود نشان داده که میتوان از یک مکث، یک نگاه، یک گفتوگوی ساده یا یک موقعیت روزمره، طنز ساخت؛ بدون آنکه الزاماً شخصیت را وادار به حرکات نمایشی یا شوخیهای آشکار کرد.
در «استخر»، اما در برخی موقعیتها این ظرافت جای خود را به شوخیهای مستقیمتر میدهد. برخی شوخیها کش پیدا میکنند، بعضی موقعیتها بیش از ظرفیت خود ادامه مییابند و حرکاتی وارد فیلم میشوند که بیشتر شبیه ویترین هستند تا اجزای ضروری روایت. …
