به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت خارجه در فضای مجازی نوشت:
«امروز، ۱۲ اوت، سالروز تصویب چهار کنوانسیون ژنو در سال ۱۹۴۹ است؛ کنوانسیونهایی که هسته اصلی معاهدات بینالمللی مربوط به قواعد بنیادین حقوق مخاصمات مسلحانه را تشکیل میدهند؛ قواعدی همچون «انسانیت»، «تفکیک»، «ضرورت نظامی»، «تناسب» و ممنوعیت «رنج غیرضروری» که با هدف متمدنکردن بشریت و انسانیتر کردن جنگ وضع شدند.
معماران این چهار معاهده بهسختی میتوانستند تصور کنند که در سال ۲۰۲۶، یعنی ۷۷ سال پس از تصویب این اسناد، ایالات متحده، بهعنوان کشور میزبان سازمان ملل متحد و یکی از اعضای دائم شورای امنیت، بارها یک کشور دیگر را به حمله به زیرساختها، پلها و نیروگاههایش تهدید کند و در عمل نیز مرتکب چنین جنایاتی شود.
جامعه بینالمللی، کشورهای عضو کنوانسیونهای ژنو و سوئیس، بهعنوان امین این اسناد، نمیتوانند نسبت به چنین نقضهای بیسابقهای بیتفاوت بمانند؛ نقضهایی که مصداق آشکار جنایت جنگی هستند. ماده مشترک اول کنوانسیونهای ژنو، دولتها را صرفاً به رعایت این کنوانسیونها ملزم نمیکند، بلکه از آنها میخواهد «احترام به آنها را تضمین کنند». سکوت در برابر تهدیدهای صریح علیه اهداف غیرنظامی، صرفاً انفعال سیاسی نیست؛ بلکه فرسایش یکی از بنیادیترین دستاوردهای تمدنی و حقوقی دوران پس از جنگ جهانی دوم است.
هر جا قانون در برابر قدرت سکوت کند، آنچه فرو میریزد صرفاً یک پل یا نیروگاه نیست؛ بلکه اعتماد بشریت به امکان حاکمیت قانون در روابط بینالملل است. اگر تهدید به نابودی زیرساختهای غیرنظامی در عرصه روابط بینالملل عادیسازی شود، دیگر هیچ کشوری نمیتواند از مصون ماندن بیمارستانها، شبکههای برق، پلها، تأسیسات آبرسانی یا دیگر شریانهای حیاتی خود در برابر تجاوز خارجی اطمینان داشته باشد. این صرفاً تهدیدی علیه یک دولت نیست؛ بلکه عقبگردی برای کل نظم حقوقیای است که بشریت در مسیر تمدن و مهار خشونت بنا کرده است.
با این حال، برای ما ایرانیان، پاسخ همچنان روشن است:
هیچ طوفانی نمیتواند کوه را از جای خود تکان دهد و هیچ شمار و شدتِ آزمونهایی نمیتواند کسانی را که در مسیر عزم و استواری گام برمیدارند، درهم بشکند.»
