به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، وزیران خارجه ترکیه، الجزایر، اندونزی، اردن، لبنان، مالزی، موریتانی، پاکستان، فلسطین، قطر، عربستان سعودی و سومالی درباره حمله رژیم صهیونیستی به سوریه و شهرکسازیها بیانیه صادر کردند.
به گزارش مشرق، تهدیدهای جدید نخست وزیر رژیم صهیونیستی علیه ترکیه،واکنش دفتر رئیس جمهوری این کشور را به دنبال داشته است.
دفتر ریاست جمهوری ترکیه به تهدیدهای جدید نخست وزیر رژیم صهیونیستی واکنش نشان داد.
در بیانیه دفتر ریاست جمهوری ترکیه آمده است: اظهارات دفتر نتانیاهو علیه اردوغان در چارچوب سیاست بی ارزشی قرار دارد که هدف از آن کسب دستاوردهای انتخاباتی است.
در این بیانیه آمده است: این اظهارات باطل دلیلی بر عجز و ناتوانی رژیمی است که از بازخواست به خاطر جنایات جنگی فرار می کند.
خاطر نشان می شود که دفتر بنیامین نتانیاهو نخست وزیر رژیم صهیونیستی اعلام کرد : اردوغان برای گسترش تجاوز خود به اسرائیل از سمت سوریه تلاش می کند و اسرائیل هرگز با این مسئله مسامحه نخواهد کرد.
در بیانیه دفتر نتانیاهو ادعا شده است : با قدرت به تحرکات خود علیه تلاشهای ترکیه برای برهم زدن ثبات منطقه! و علیه هرگونه تهدید علیه امنیت اسرائیل ادامه خواهیم داد.
به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، دفتر بنیامین نتانیاهو نخست وزیر جنایتکار رژیم صهیونیستی عنوان کرد: اردوغان برای گسترش تجاوز خود به اسرائیل از سمت سوریه تلاش میکند و اسرائیل هرگز با این مسئله مسامحه نخواهد کرد.
این گزارش می افزاید: با قدرت به تحرکات خود علیه تلاشهای ترکیه برای برهم زدن ثبات منطقه! و علیه هرگونه تهدید علیه امنیت اسرائیل ادامه خواهیم داد.
به گزارش ایلنا به نقل از الجزیره، اسرائیل حضور نظامی احتمالی ترکیه در سوریه را تهدیدی برای امنیت خود میداند و تلاش میکند با اقدامات پیشگیرانه مانع شکلگیری ترتیباتی شود که از نگاه تلآویو به زیان آن است. در مقابل، آمریکا ترجیح میدهد اختلاف میان متحدانش را از مسیر مذاکره و هماهنگی مدیریت کرده و مانع تبدیل رقابت آنها به رویارویی مستقیم شود.
این تفاوت رویکرد در اظهارات تام باراک، فرستاده آمریکا در امور سوریه، نیز آشکار شد. او حمله اسرائیل به ابوالظهور را «تشدیدی غیرضروری تنش» توصیف کرد و هشدار داد ادامه چنین اقداماتی میتواند به رویارویی مستقیم میان اسرائیل و ترکیه منجر شود.
ترکیه؛ کانون اختلاف واشنگتن و تلآویو
به گفته ساشا العلو، پژوهشگر مرکز مطالعات راهبردی عمران، اختلاف آمریکا و اسرائیل در سوریه بخشی از تغییر گستردهتر در محاسبات واشنگتن پس از کاهش نفوذ ایران در منطقه است.
از نگاه آمریکا، ثبات سوریه و تقویت حاکمیت دولت این کشور بخشی از یک معادله منطقهای گستردهتر است که منافع ترکیه، کشورهای عربی خلیج فارس، اردن، عراق و مصر و همچنین امنیت اسرائیل را دربرمیگیرد.
اما اسرائیل بیشتر بر استفاده از قدرت نظامی برای مهار تهدیدها، تضعیف توان نظامی سوریه و ایجاد ترتیبات امنیتی متمرکز است که آزادی عمل آن را حفظ کند و مانع شکلگیری قدرتهای منطقهای رقیب شود.
در این میان، نقش ترکیه به یکی از حساسترین نقاط اختلاف تبدیل شده است. آنکارا به بازیگری مهم در سوریه جدید تبدیل شده و روابط نظامی و سیاسی آن با دمشق در حال گسترش است؛ موضوعی که تلآویو آن را تهدیدی برای محاسبات امنیتی خود میداند.
محمود علوش، پژوهشگر سیاسی، معتقد است گسترش همکاریهای سوریه و ترکیه، بهویژه در حوزه نظامی، از عوامل اصلی تشدید اقدامات رژیم صهیونیستی علیه دو طرف است. به گفته او، حضور ترکیه بسیاری از محاسبات تلآویو درباره سوریه پس از بشار اسد را برهم زده است.
در مقابل، ترکیه برای واشنگتن تنها یک بازیگر منطقهای نیست، بلکه متحدی مهم و عضو ناتو است؛ بنابراین آمریکا نمیتواند سیاست خود در سوریه را صرفا بر اساس نگرانیهای امنیتی اسرائیل تنظیم کند.
ابوالظهور؛ آزمون اختلاف دو متحد
از این منظر، حمله به ابوالظهور را میتوان نمونهای روشن از تفاوت رویکرد واشنگتن و تلآویو دانست. اسرائیل احتمال حضور نظامی ترکیه در این فرودگاه را تهدیدی مستقیم تلقی کرد و دست به اقدام پیشگیرانه زد، اما آمریکا با رویکردی محتاطانهتر، حمله را «غیرضروری» خواند و بر مهار تنش تأکید کرد.
اهمیت این حمله فراتر از خود فرودگاه است و به مسئله مهمتری بازمیگردد: چه کسی قرار است قواعد امنیتی سوریه جدید را تعیین کند؟
تلآویو تلاش میکند واقعیتهای نظامی ایجادشده در میدان را به ترتیبات امنیتی پایدار تبدیل کند، در حالی که واشنگتن میکوشد نگرانیهای اسرائیل را در چارچوب موازنه میان اسرائیل، ترکیه و دولت سوریه مدیریت کند.
در نتیجه، حمله ابوالظهور بیش از آنکه نشانه شکلگیری یک شکاف جدید میان واشنگتن و تلآویو باشد، اختلافی قدیمیتر بر سر اولویتها و شیوه تأمین منافع مشترک را آشکار کرده است؛ اختلافی که با افزایش نقش ترکیه در سوریه و تلاش اسرائیل برای حفظ آزادی عمل نظامی خود، احتمالاً پررنگتر خواهد شد. انتهای پیام/
