به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، دوران امام حسن مجتبی(ع) یکی از حساسترین مقاطع تاریخ اسلام است. اسلامی که در زمان پیامبر اکرم(ص) از یک نهضت به حکومت و نظام اجتماعی تبدیل شده بود، در زمان امام حسن(ع) با جریانی روبهرو شد که در ظاهر نام اسلام را داشت، اما در عمل ارزشهای آن را تهدید میکرد. در چنین شرایطی، امام حسن(ع) با تصمیمی تاریخی، مسیر مبارزه را از جنگ مستقیم به حفظ و استمرار نهضت اسلامی تغییر داد. رهبر شهید این دوران و حادثه صلح امام حسن(ع) را «حادثهی سرنوشتساز و بینظیری در کل روند انقلاب اسلامیِ صدر اول» میدانند. کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی امام حسن(ع)؛ مظهر بصیرت و تشخیص درست
یکی از برجستهترین ویژگیهای امام حسن(ع) در نگاه رهبر شهید، بصیرت و تشخیص صحیح شرایط است. صلح آن حضرت تصمیمی احساسی یا ناشی از خستگی از مبارزه نبود؛ بلکه متناسب با شرایطی بود که ادامه جنگ میتوانست به نابودی نیروهای اصلی جبهه حق منجر شود.
رهبر شهید با صراحت میفرمایند: «هر کس - حتّی خود امیرالمؤمنین(ع) - هم اگر به جای امام حسن مجتبی(ع) بود و در آن شرایط قرار میگرفت، ممکن نبود کاری بکند، غیر از آن کاری که امام حسن کرد.» ایشان تأکید میکنند که «کار آن بزرگوار، صددرصد بر استدلال منطقیِ غیر قابل تخلف منطبق بود.»
از این منظر، نخستین درس امام حسن(ع)، شناخت درست صحنه و تصمیمگیری بر اساس واقعیت، نه احساسات است. صلح؛ نه شکست، بلکه حفظ اسلام اصیل
در نگاه رهبر شهید، صلح امام حسن(ع) به معنای تسلیم نبود. هنر امام این بود که اجازه نداد اسلام اصیل در جریان حاکمی که ارزشهای اسلامی را تهدید میکرد، هضم شود.
ایشان میفرمایند: «این، هنر امام حسن مجتبی(ع) بود. امام …
