دولت ترامپ این آزادسازیها را در ۱۱ مارس ۲۰۲۶ اعلام کرد، در حالی که دادههای اداره اطلاعات انرژی (EIA) نشان میدهد که ذخایر استراتژیک نفت در اواسط مارس، حدود ۴۱۵.۴ میلیون بشکه نفت در انبارها داشته است و موجودیها تا اوایل ماه اوت، حدود ۱۱۶ میلیون بشکه کاهش یافته است.
آخرین آزادسازیهای ذخایر استراتژیک نفت آمریکا پس از یک کاهش تاریخی در چند سال گذشته رخ میدهد که با صدور فرمان آزادسازی ۱۸۰ میلیون بشکه توسط دولت بایدن در پاسخ به آغاز جنگ روسیه در اوکراین در اوایل سال ۲۰۲۲، تشدید شد.
موجودیها در آغاز سال ۲۰۲۲ حدود ۶۰۰ میلیون بشکه بود و تا پایان سال به ۳۷۵ میلیون بشکه کاهش یافت. هنگامی که سطح ذخایر استراتژیک در تابستان ۲۰۲۳ به پایینترین حد خود یعنی حدود ۳۴۷ میلیون بشکه رسید، به تدریج بهبود یافت و در ماه مه ۲۰۲۵، به ۴۰۰ میلیون بشکه رسید. سطح این ذخایر در فوریه، قبل از آغاز تجاوز به ایران، به بیش از ۴۱۵ میلیون بشکه رسیده بود.
ذخایر نفت استراتژیک آمریکا در سال ۱۹۷۵ تحت قانون سیاست و حفاظت از انرژی در پاسخ به تحریم نفتی اوپک در سالهای ۱۹۷۴-۱۹۷۳ ایجاد شد.
در ابتدا قرار بود این ذخایر ظرفیت یک میلیارد بشکه نفت را داشته باشد، اما هرگز به چنین سطحی نرسید. در حال حاضر، حداکثر ظرفیت مجاز ذخایر استراتژیک نفت که توسط کنگره مجاز شده، حدود ۷۱۴ میلیون بشکه نفت است، در حالی که بالاترین میزان موجودی آن در دسامبر ۲۰۰۹ که ظرفیت مجاز ۷۲۷ میلیون بشکه بود، به ۷۲۶.۶ میلیون بشکه رسید.
بر اساس گزارش فاکس بیزنس، ذخایر استراتژیک نفت در چهار مکان در هزاران فوت زیر زمین در غارهای نمکی ذخیره میشوند، زیرا این سازندهای زمینشناسی علاوه بر نگرانیهای زیستمحیطی و امنیتی، از نظر هزینه و نگهداری نسبت به تاسیسات سطحی مزیت بیشتری دارند.
