به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، احسان خواجهامیری با انتشار استوریای تلخ، از درگذشت پدرش، ایرج خواجهامیری، خواننده پیشکسوت موسیقی ایران، خبر داد. او در این پیام با اشاره به جایگاه پدرش در موسیقی ایران نوشت: «پهلوان آواز ایران از بین ما رفت»؛ جملهای کوتاه که عمق اندوه او را در پی این فقدان نشان میدهد.
سروشکل صاحبان عزا پس از چهل روز از درگذشت عزیزانشان، هیچ شباهتی به روز خاک سپاری ندارد. همه در لباسهای آراسته و ظاهری مرتب، میزبان مراسمی آراماند. دیگر خبری از آن شیونهای دردناک نیست. دیگر خبری از آن اشکهای بی اختیار نیست.
دیگر کسی به اندازه روزهای اول با نشستن کنار مزار عزیزش، خود را به خاکها نمیاندازد. بالأخص اگر آن که از دنیا رفته، سنی و سالی از او گذشته باشد. نوه داشته باشد. نتیجه داشته باشد. فصلهای زیادی را دیده باشد. لذت دنیا را برده باشد. میوه اش را از فرازهای مختلف زندگی چیده باشد.
ما، اما امروز، صاحبان عزایی هستیم که حتی پس از چهل روز، هنوز با ملاقات مزار عزیزمان بی اختیار گریه میکنیم. هنوز باور نکردهایم. هنوز با خودمان میگوییم این چه خاکی است که سرد نمیشود. هنوز کمر راست نکردهایم. به سنگ مزارش نگاه میکنیم و هنوز خیلی هایمان باور نمیکنیم. ما میزبان چهلمین روز از تدفین آقایی هستیم که میزبان و میهمان، همه عزادارند. همه دست روی شانههای هم گذاشتهاند.
از بلندگوها صدای تلاوت قرآن میآید و انگار هنوز کسی روی دستهای جمعیت در حال حرکت است. ما فقط توی این چهل روز، از در به دری و سردرگمی نجات پیدا کردیم و هربار دلمان گرفت، آمدیم رواق دارالذکر. وگرنه دل همان دل است. دلتنگ. بی قرار. مبهوت و خشمناک. کسی باید به صورتهای نمناک اشک آلود، گلاب بپاشد. صورتهایی که اغلب آفتاب سوخته پیاده رویهای اربعین و مشهد است.
در ادامه حتما بخوانید چند روز پس از چهل و هشتم
صورتهایی که روزی ناباورانه به تیتر قرمز خبرفوری صفحه تلویزیون خیره مانده بود و پلک نمیزد و فکر میکرد این خبر به زودی تکذیب میشود. اما حالا روزها از اعلام آن خبر بزرگ میگذرد و ما هنوز زندهایم. هنوز با مشتهای گره کرده در میدانها حاضریم. پیراهن هایمان دیگر سیاه …
ایران آنلاین:
چنگیز شیخلی که مدتی در بستر بیماری بود، چهارشنبه ۲۸ مردادماه ۱۴۰۵ درگذشت. به او، «پدر غارنوردی و غارشناسی ایران» لقب داده بودند.
به گزارش ایسنا، چنگیز شیخلی متولد ۱۳۰۶ در شهر مشهد بود، در سال ۱۳۳۱ دیپلم ادبی خود را دریافت کرد و در انجمن فرهنگی ایران و انگلیس به صورت مکاتبهای رشته باستانشناسی کمبریج را طی سه سال تحصیل کرد. او از ۱۲ سالگی کوهنوردی را از کوه سنگی مشهد شروع کرد و در مرداد ۱۳۲۴ به قله کلکچال و در خرداد ۱۳۲۶ به قله توچال و سپس به قله دماوند صعود کرد. در مرداد ۱۳۲۶ به عضویت باشگاه «نیرو و راستی»، که یکی از نخستین کلوپهای کوهنوردی ایران بود، درآمد.
نخستین حضور چنگیز شیخلی در غار به سال ۱۳۲۲ خورشیدی در منطقه حصار برمیگردد که از آن به بعد، به دنیای عجیب زیرِ زمین علاقمند شد. او در سال ۱۳۲۵ هیأت غارنوردی ایران را تأسیس کرد. دیگر اعضای این هیأت سیروس مستوفی و اکبر شفیعزاده بودند، در همان سالها از سوی سازمان جغرافیایی کشور و فدراسیون کوهنوردی ایران چند برنامه هم به هیأت غارنوردی واگذار شد و به اتفاق عبدالواحد خنجی برای نقشهبرداری غارهای منطقه چهارمحال و بختیاری اعزام شدند که نقشههایش چاپ و هماکنون نیز در سازمان جغرافیایی ارتش موجود است.
شیخلی بیش از ۷۰ سال غارنوردی کرد و از پیشکسوتان این عرصه و همچنین از جمله کاشفان غارهای ایران بهشمار میآید. او در این دوران بیش از ۵۰۰ غار را کشف کرد و ۱۶ جلد کتاب دستی در این زمینه نوشت، اما همچنان گمنام بود.
به گفته جواد نظامدوست، غارنورد و غارشناس، «چنگیز شیخلی» که یکی از قدیمیهای کوهنوردی بود در دهه ۳۰ خورشیدی اختصاصا به غارنوردی پرداخت و نخستین انجمن غارشناسی ایران را تاسیس کرد، بیشتر روی غارهای افقی متمرکز بود و در دهه ۴۰ بسیاری از غارهای ایران را پیمایش کرده بود.
انتهای پیام/
فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، افشین علا در برنامه «غمزه» میگوید «پس از درگذشت مادر 5 شهید، شعری سرودم که به دست آقا رسید. آقای مقدم تماس گرفتند و گفتند آقا در حاشیه شعر، قریب به این مضمون، نوشتهاند: «سلام خدا بر آن بانوی گرامی و درود بر افشین.» سپس با مزاح افزودند: «آقا هیچوقت ما را با اسم خطاب نکردهاند؛ خوش به حالت!» من نیز از این لطف بسیار خوشحال شده بودم.
. ببینید| شعر معروف استاد افشین علا درباره امام خامنهای چگونه سروده شد؟
انتهایپیام/
متن یادداشت بدین شرح است: «بسم الله الرحمن الرحیم
پنج سال گذشت...
پنج سال از رفتن برادرم، استاد محمدرضا حکیمی؛ و پیش از او، برادر دیگرم، حاج شیخ علی آقا؛ دو برادری که یک عمر، در کنار یکدیگر، از روزهای سخت غربت دین و عدالت گفتیم و نوشتیم و کوشیدیم آنچه از قرآن و تعالیم پیامبر اکرم(ص) و اهلبیت(ع) فهمیدهایم، بیپیرایه و بیملاحظه این و آن، به نسلهای پس از خود برسانیم.
اکنون من ماندهام و خاطرهٔ بیش از هشتاد سال زندگی با دو برادر؛ از خانه پدری در مشهد، از حوزه و درس و کتاب، از استادان بزرگ مکتب معارف خراسان، از شبها و روزهای تألیف «الحیات»، تا گفتوگوهای بیپایان دربارهٔ انسان، توحید، عدالت، فقر، محرومان و آن اسلامی که اگر در زندگی انسان و جامعه حضور یابد، باید نخست آثار آن را در زندگی فرودستان و محرومان بتوان دید.
محمدرضا، بیش از آنکه اهل سخن باشد، اهل درد بود.
درد دین داشت؛ اما دینی که از انسان جدا نیست.
درد قرآن داشت؛ اما قرآنی که برای اقامهٔ قسط آمده است.
درد اهلبیت(ع) داشت؛ اما اهلبیتی که عدل را میزان حکومت و کرامت انسان را حرمت الهی میدانستند.
و درد محرومان داشت؛ همان کسانی که بارها فریاد برمیآورد اگر دین نتواند حق آنان را از اغنیا و قدرتمندان بستاند، از حقیقت اجتماعی دین چه باقی خواهد ماند؟
او عمر خویش را برای گردآوردن مال و ساختن نام و نشان صرف نکرد. قلم زد، کتاب نوشت، نسلهایی را به اندیشیدن فراخواند، از عدالت گفت و بر سر عدالت پای فشرد؛ اما از آنچه برای دیگران میخواست، برای خود چیزی نخواست.
او از دنیا رفت، اما مسئلهای که یک عمر درباره آن فریاد زد، همچنان باقی است:
انسان، عدالت، و محرومان.
اگر میخواهیم حکیمی را بزرگ بداریم، راه آن ساختن عنوانها و بناها و افزودن بر تشریفات نیست. حکیمی را باید در «الحیات» خواند؛ در «الحیات» شناخت؛ در «الحیات» و دیگر آثارش، صدای قرآن و حدیث را دربارهٔ عدالت شنید؛ و از خود پرسید چرا در جامعهای که اسلامیست، هنوز انسانی به سبب فقر، از حق زندگی شایسته محروم است؟
این پرسش حکیمی است؛ و تا هنگامی که فقر هست، تبعیض هست، محرومیت هست و انسانی در کنار …
به گزارش شهرآرانیوز؛ حرفه این کارگردان ساخت بیش از ۳۰ فیلم و سه نامزدی بفتا و آثار قابلتوجهی از جمله «خاطرات لاکپشت»، «یک ماه کنار دریاچه»، «شهر صنعت» و «قله ویدو» را شامل میشود.
فیلم ویتنامی او در سال ۱۹۸۷ با عنوان «تپه هامبورگر»، با بازی دان چیدل، دیلن مکدرموت، مایکل بومن، استیون وبر و کورتنی بی. ونس، به عنوان یکی از واقعگرایانهترین تصویرهای این جنگ شناخته میشود.
اروین به همراه برادر دوقلویش دیوید، در ۷ می ۱۹۴۰ در نیوکاسل به دنیا آمد. او در اواخر دهه ۱۹۵۰ از مدرسه فیلم لندن فارغالتحصیل شد. او در دهه ۱۹۶۰، مستندهای متعددی ساخت، از جمله فیلم کوتاه «مافیا! نه» در سال ۱۹۶۷ درباره دانیلو دولچی، فعال اجتماعی ایتالیایی، که نامزد جایزه بفتا برای بهترین فیلم کوتاه شد.
در دهه ۱۹۷۰، او به برنامههای تلویزیونی و فیلمهای تلویزیونی روی آورد. یکی از قابلتوجهترین آنها، اقتباس مینیسریال بیبیسی از رمان «بندزن، خیاط، سرباز جاسوس» اثر جان لوکاره بود که نامزد جایزه بفتا برای بهترین سریال درام و جایزه امی برای بهترین مینیسریاش شد.
تا دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، او کاملا در هالیوود فعال بود و با بازیگران شناختهشدهای مانند پاتریک سویزی («خویشاوند خونی»)، آرنولد شوارتزنگر («معامله خام») و اوما تورمن در سال ۱۹۹۱ («رابین هود») کار کرد.
پس از کار در هالیوود، او به ساخت فیلمهای مستقل در اروپا روی آورد و آثاری چون «شاینر» با بازی مایکل کین و «پسر و دختر شهرستان کلر» با بازی آندریا کور و کالم مینی را مقابل دوربین برد.
اخیرا، او در حال کار روی فیلم «اسلحه ماندلا» بود و در زمان مرگش، مشغول تدوین جدیدی از این تریلر سیاسی بود.
منبع: ایسنا
در ادامه حتما بخوانید درگذشت فیلیدا لاو، هنرپیشه اهل اسکاتلند، تلویزیون و سینما …
