به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجو، بیست و ششمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران با اتفاقی کمسابقه آغاز میشود؛ تمام نیمکتهای حاضر در سطح اول فوتبال کشور در اختیار مربیان ایرانی قرار گرفته است. اتفاقی که در سالهای اخیر کمتر شاهد آن بودیم در لیگ بیستم به دلیل شیوع کرونا هم فوتبال باشگاهی ایران با چنین اتفاقی روبرو شده است، حالا فوتبال ایران را وارد یک آزمون مهم شده است؛ آزمونی برای اینکه مشخص شود اعتماد به دانش داخلی تا چه اندازه میتواند پاسخگوی نیاز باشگاهها در مسیر موفقیت باشد.
این اتفاق را نمیتوان صرفاً یک تصمیم اقتصادی یا واکنش به مشکلات حضور مربیان خارجی دانست؛ بلکه میتوان آن را نشانهای از تغییر نگاه باشگاهها به ظرفیتهای داخلی دانست. با این حال، این اعتماد بزرگ، مسئولیت بزرگی نیز برای مربیان ایرانی ایجاد کرده است؛ چرا که آنها باید ثابت کنند فوتبال ایران توانایی تولید مربیانی در سطح رقابتهای بزرگ را دارد.
یکی از مهمترین مزیتهای مربیان داخلی، شناخت کامل آنها از فضای فوتبال ایران است. مربی ایرانی سالها در همین ساختار رشد کرده، با فرهنگ بازیکنان آشناست، فشار رسانهها را میشناسد و میداند هواداران هر تیم چه انتظاراتی دارند.
در لیگ ایران، مسائل فنی تنها عامل موفقیت نیستند؛ مدیریت رختکن، کنترل حواشی، ارتباط با مدیران باشگاه و شناخت شرایط مسابقات نیز اهمیت زیادی دارد. مربی داخلی معمولاً برای رسیدن به این شناخت نیاز به زمان طولانی ندارد و میتواند سریعتر روی مسائل فنی تمرکز کند.
اعتماد دوباره باشگاهها به سرمایه داخلی
در سالهای گذشته بسیاری از باشگاهها تصور میکردند حضور مربی خارجی بهصورت مستقیم به معنای افزایش کیفیت فنی است، اما تجربه نشان داد نام بزرگ همیشه تضمینکننده موفقیت نیست. مشکلات مالی، اختلافات فرهنگی، عدم شناخت از فوتبال ایران و پایان زودهنگام برخی همکاریها باعث شد نگاه باشگاهها تغییر کند.
حالا حضور ۱۰۰ درصدی مربیان ایرانی روی نیمکتهای لیگ برتر، پیامی روشن دارد؛ اینکه سطح دانش مربیگری داخلی نسبت به گذشته رشد کرده است. بسیاری از مربیان ایرانی با حضور در دورههای حرفهای، دریافت مدارک مربیگری و مطالعه فوتبال روز دنیا تلاش کردهاند فاصله خود را با استانداردهای بینالمللی کاهش دهند.
اکثر مربیان …
