به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، اگر سیاست فشار حداکثری ترامپ واقعاً توانسته بود ایران را وادار به عقبنشینی کند، اکنون چه نیازی به میانجیگری یک کشور منطقهای وجود داشت؟ این پرسشی است که سفر فردای عاصم منیر به تهران را به یکی از مهمترین تحولات دیپلماتیک منطقه تبدیل کرده است.
دولت ترامپ طی ماههای گذشته تلاش کرده با تحریم، فشار اقتصادی و تهدید نظامی، تهران را به پذیرش خواستههای واشنگتن نزدیک کند؛ اما اختلافات اصلی همچنان باقی است. رویترز امروز گزارش داد که ایران تهدیدهای جدید آمریکا برای اعمال تحریمهای شدیدتر را رد کرده و تهران همچنان بر مواضع خود درباره امنیت و منافع ملی تأکید دارد.
در همین شرایط، پاکستان وارد میدان شده است. اسلامآباد از یک سو با ایران مرز مشترک دارد و از سوی دیگر روابط امنیتی مهمی با آمریکا برقرار کرده است. همین موقعیت، پاکستان را به یکی از معدود کشورهایی تبدیل کرده که میتواند همزمان با تهران و واشنگتن ارتباط داشته باشد.
عاصم منیر نیز چهرهای کلیدی در این معادله است. رویترز در ماه مارس گزارش داده بود که فرمانده ارتش پاکستان روابط نزدیکی با دونالد ترامپ ایجاد کرده و اسلامآباد تلاش میکند از ارتباطات خود با هر دو طرف برای ایفای نقش میانجی استفاده کند.
در ماه آوریل نیز رویترز گزارش داده بود که پاکستان در انتقال پیام میان ایران و آمریکا نقش فعال داشته و حتی پیشنهاد میزبانی مذاکرات میان دو طرف را مطرح کرده است.
با این حال، هیچ سند علنی وجود ندارد که نشان دهد ترامپ رسماً پاکستان را مأمور میانجیگری کرده است. اما مجموعه این تحولات نشان میدهد واشنگتن برای ارتباط غیرمستقیم با تهران، بیش از گذشته به کانالهای منطقهای نیاز پیدا کرده است.
اهمیت سفر منیر زمانی بیشتر میشود که بدانیم این بار فرمانده ارتش پاکستان، نه وزیر خارجه، راهی تهران میشود. بر اساس گزارش امروز رویترز، در این سفر علاوه بر روابط دوجانبه، موضوعاتی مانند تحریمهای جدید آمریکا علیه ایران، تلاشهای صلح منطقهای، توافق امنیتی پاکستان، ترکیه و عربستان و مسائل مربوط به حوثیها مورد …
