به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، تیم ملی والیبال ایران در آستانه مسابقات مهم آسیایی ناگویا، روزهای حساسی را پشت سر میگذارد. تمرینات در سالن زندهیاد محمدرضا یزدانیخرم دنبال میشود و ملیپوشان خود را برای قهرمانی آسیا و بازیهای آسیایی آماده میکنند. در همین شرایط، وزیر ورزش با حضور در تمرین تیم ملی از نزدیک در جریان وضعیت ملیپوشان قرار گرفت. اسماعیلنژاد نیز به عنوان کاپیتان جدید تیم، صریحتر از همیشه درباره شرایط تمرینی تیم صحبت کرد.
او گفت: «واسه اینکه بتوانیم با تیمهای طراز اول دنیا مقابله کنیم باید امکانات و تجهیزات ما مانند آنها باشد. همانطور که میبینید همین سالنی که داریم تمرین میکنیم همه کارهایمان را هم در همین سالن انجام میدهیم. امیدوارم بتوانیم در سالهای آینده یک فضایی برای تمرین داشته باشیم تا بهتر بتوانیم تمرین کنیم.»
مطالبهای که نمیتوان نادیده گرفت
هیچ تردیدی وجود ندارد که امکانات مناسب، حق طبیعی ورزشکار حرفهای است. وقتی از تیم ملی صحبت میکنیم، موضوع حتی جدیتر میشود. بازیکنی که قرار است مقابل قدرتهای بزرگ دنیا قرار بگیرد، باید از امکانات پزشکی، بدنسازی، ریکاوری، سالن تمرین، تجهیزات تخصصی و شرایط استاندارد برخوردار باشد.
حتی مسئولان ورزش نیز در اظهارات خود بر اهمیت زیرساختهای مناسب تأکید کردهاند و آن را عاملی برای افزایش انگیزه و توان ورزشکاران در رقابتهای بینالمللی دانستهاند.
بنابراین اعتراض اسماعیلنژاد را نمیتوان صرفاً یک بهانه دانست. ورزشکار ملیپوش حق دارد بپرسد چرا باید برای رسیدن به استانداردهای جهانی، با امکاناتی پایینتر از رقبای خود کار کند.
اما مسئله از جایی شروع میشود که امکانات به تنها توضیح برای فاصله گرفتن از قدرتهای بزرگ تبدیل شود. نسل طلایی با چه امکاناتی جلو رفت؟
والیبال ایران پیش از این هم روزهای بزرگی را تجربه کرده است؛ روزهایی که نسلهای قبلی مقابل تیمهایی مانند برزیل، ایتالیا، روسیه، لهستان و دیگر قدرتهای جهان ایستادند. بسیاری از همان بازیکنان در شرایطی رشد کردند که نه کمپهای فوقمدرن امروزی وجود داشت و نه تعداد لژیونرهای ایران در سطح فعلی بود.
پس یک سؤال جدی مطرح است: اگر امکانات امروز برای رسیدن به سطح اول جهان کافی نیست، نسلهای قبلی چگونه توانستند …
