او گفت: «واسه اینکه بتوانیم با تیمهای طراز اول دنیا مقابله کنیم باید امکانات و تجهیزات ما مانند آنها باشد. همانطور که میبینید همین سالنی که داریم تمرین میکنیم همه کارهایمان را هم در همین سالن انجام میدهیم. امیدوارم بتوانیم در سالهای آینده یک فضایی برای تمرین داشته باشیم تا بهتر بتوانیم تمرین کنیم.»
مطالبهای که نمیتوان نادیده گرفت
هیچ تردیدی وجود ندارد که امکانات مناسب، حق طبیعی ورزشکار حرفهای است. وقتی از تیم ملی صحبت میکنیم، موضوع حتی جدیتر میشود. بازیکنی که قرار است مقابل قدرتهای بزرگ دنیا قرار بگیرد، باید از امکانات پزشکی، بدنسازی، ریکاوری، سالن تمرین، تجهیزات تخصصی و شرایط استاندارد برخوردار باشد.
حتی مسئولان ورزش نیز در اظهارات خود بر اهمیت زیرساختهای مناسب تأکید کردهاند و آن را عاملی برای افزایش انگیزه و توان ورزشکاران در رقابتهای بینالمللی دانستهاند.
بنابراین اعتراض اسماعیلنژاد را نمیتوان صرفاً یک بهانه دانست. ورزشکار ملیپوش حق دارد بپرسد چرا باید برای رسیدن به استانداردهای جهانی، با امکاناتی پایینتر از رقبای خود کار کند.
اما مسئله از جایی شروع میشود که امکانات به تنها توضیح برای فاصله گرفتن از قدرتهای بزرگ تبدیل شود. نسل طلایی با چه امکاناتی جلو رفت؟
والیبال ایران پیش از این هم روزهای بزرگی را تجربه کرده است؛ روزهایی که نسلهای قبلی مقابل تیمهایی مانند برزیل، ایتالیا، روسیه، لهستان و دیگر قدرتهای جهان ایستادند. بسیاری از همان بازیکنان در شرایطی رشد کردند که نه کمپهای فوقمدرن امروزی وجود داشت و نه تعداد لژیونرهای ایران در سطح فعلی بود.
پس یک سؤال جدی مطرح است: اگر امکانات امروز برای رسیدن به سطح اول جهان کافی نیست، نسلهای قبلی چگونه توانستند والیبال ایران را به جمع قدرتهای دنیا برسانند؟
پاسخ را شاید باید در مجموعهای از عوامل جستوجو کرد؛ استعداد، مربی، برنامهریزی، انگیزه، پشتوانهسازی، مدیریت و البته امکانات. امکانات یکی از حلقههای زنجیره موفقیت است، اما همه زنجیره نیست.
امروز نیز بخش قابل توجهی از بازیکنان تیم ملی تجربه حضور در لیگهای معتبر خارجی را دارند و با استانداردهای حرفهای والیبال جهان از نزدیک آشنا هستند. بنابراین طبیعی است که سطح انتظار آنها نیز بالاتر رفته باشد. تمرینات تیم ملی نیز در شرایطی دنبال میشود که پیاتزا در حال انتخاب ترکیب نهایی برای مسابقات قهرمانی آسیاست و تیم پس از آن برنامه حضور در اردوی روسیه و بازیهای آسیایی را پیش رو دارد.
مشکل اصلی کجاست؟
مسئله این نیست که بازیکنان نباید از امکانات صحبت کنند؛ اتفاقاً باید صحبت کنند. مسئله این است که همزمان با مطالبه امکانات، باید درباره مسئولیت هم حرف زد. اگر سالن بهتر باشد، آیا سرویسها دقیقتر میشوند؟ اگر تجهیزات بدنسازی کاملتر باشد، آیا تمام مشکلات تاکتیکی تیم حل خواهد شد؟ اگر کمپ مدرن ساخته شود، آیا شکست مقابل یک قدرت جهانی دیگر قابل توجیه نخواهد بود؟
پاسخ روشن است: خیر.
والیبال امروز ایران برای بازگشت به سطح بالای جهان، به یک بسته کامل نیاز دارد؛ از زیرساخت و امکانات گرفته تا استعدادیابی، مربیگری، مدیریت، برنامه مسابقات، پرورش نسل بعدی و البته عملکرد بازیکنان در زمین. توپ حالا در زمین مسئولان است
حضور وزیر ورزش در تمرین تیم ملی باید بیشتر از یک بازدید معمولی باشد. وقتی کاپیتان تیم ملی مقابل وزیر از کمبود امکانات صحبت میکند، حالا مسئولان وظیفه دارند پاسخ مشخصی بدهند. اگر مشکل امکانات وجود دارد، باید برای آن برنامه، زمانبندی و بودجه مشخص ارائه شود. اگر قرار است سالهای آینده فضای تمرینی مناسب ساخته شود، بهتر است این وعده در حد یک جمله باقی نماند.
از طرف دیگر، ملیپوشان نیز باید بدانند که مطالبه امکانات، مسئولیت آنها را کمتر نمیکند. اگر امروز امکانات به عنوان یکی از مشکلات مطرح میشود، فردا و در صورت شکست، نباید همین موضوع تبدیل به سپر دفاعی شود.
والیبال ایران برای رسیدن دوباره به قله، نه بهانه میخواهد و نه وعده؛ امکانات استاندارد میخواهد و عملکرد استاندارد. نسلهای قبلی با کمبودهای فراوان جنگیدند و راه را باز کردند. حالا نسل جدید باید نشان دهد با امکانات بهتر و تجربه بینالمللی بیشتر، میتواند از آن مسیر عبور کند؛ نه اینکه هر شکست را به امکانات گره بزند.
در نهایت، مطالبه اسماعیلنژاد باید جدی گرفته شود؛ اما جدی گرفتن این مطالبه به معنای پذیرفتن پیشاپیش یک توجیه برای نتایج آینده نیست. اگر امکانات کم است، مسئولان باید آن را اصلاح کنند؛ اگر امکانات فراهم شد، دیگر هیچ بهانهای برای فرار از فشار نتیجه باقی نمیماند.
انتهای پیام/
