به گزارش گروه بینالمللی خبرگزاری دانشجو، گزارش تازه نیویورکتایمز تصویری از هزینههای فزاینده سیاست نظامی آمریکا در منطقه ارائه میدهد؛ سیاستی که در کنار تلفات نیروهای آمریکایی، اکنون فشار بر ذخایر مهمات دفاعی پنتاگون را نیز به یکی از چالشهای واشنگتن تبدیل کرده است.
بر اساس این گزارش، ایران در ماه ژوئیه طی پنج روز متوالی امواجی از موشکها و پهپادها را به سمت نیروهای آمریکایی مستقر در سه پایگاه اردن شلیک کرد و تلاش داشت سامانههای پدافندی آمریکا را با حملات ترکیبی تحت فشار قرار دهد.
نیویورکتایمز نوشته است استفاده از موشکهایی با قابلیت تغییر مسیر و حملات همزمان پهپادی، ارتش آمریکا را مجبور کرد تعداد زیادی از موشکهای رهگیر پاتریوت خود را مصرف کند.
این فشار در روز پنجم به عبور یک موشک از شبکه دفاعی آمریکا انجامید. موشک در ۱۷ ژوئیه به محل استقرار نیروهای آمریکایی اصابت کرد و طبق گزارش نیویورکتایمز، سه نظامی آمریکایی کشته و بیش از ۱۰۰ نفر مجروح شدند. چند هواپیما نیز در حملات آن هفته آسیب دیدند.
این حادثه در حالی رخ داد که مقامهای آمریکایی پیشتر بر توان بالای سامانههای دفاعی خود تأکید داشتند؛ با این حال، استمرار حملات ترکیبی ایران نشان داد استفاده گسترده از پدافندهای گرانقیمت نیز نمیتواند تضمینی برای جلوگیری کامل از اصابتها باشد.
ابعاد فرسایش زرادخانه آمریکا در ارقام منتشرشده از سوی نیویورکتایمز آشکارتر است. به گفته دو فرد مطلع از ذخایر مهمات، پنتاگون از آغاز جنگ بیش از ۱۵۰۰ موشک رهگیر پاتریوت شلیک کرده و کمتر از ۱۷۰۰ فروند دیگر برای آن باقی مانده است.
این در حالی است که آمریکا در کل سال ۲۰۲۵ حدود ۶۰۰ موشک رهگیر پاتریوت تولید کرده بود؛ فاصلهای میان سرعت مصرف و تولید که ادامه یک درگیری فرسایشی را برای واشنگتن پرهزینهتر میکند.
تنها در یک روز از حملات ماه ژوئیه، نیروهای آمریکایی در خاورمیانه حدود ۵۰ رهگیر پاتریوت شلیک کردند. هزینه هر کدام از این موشکها نیز بنا بر گزارش نیویورکتایمز حدود ۴ میلیون دلار است.
به این ترتیب، هر موج حمله موشکی و پهپادی، حتی در صورت رهگیری بخش عمده آن، آمریکا را مجبور به مصرف دهها میلیون دلار مهمات دفاعی میکند؛ مسئلهای که مفهوم «جنگ فرسایشی» را برای واشنگتن از میدان نبرد به خطوط تولید صنایع نظامی آمریکا نیز کشانده است.
نیویورکتایمز همچنین نوشته است ایران در طول درگیری، تاکتیکهای خود را ثابت نگه نداشته و تجربه دیگر جنگها، بهویژه اوکراین، را مورد مطالعه قرار داده است.
در جنگ اوکراین، ترکیب موشکهای بالستیک، کروز و پهپادها برای مشغول کردن سامانههای پدافندی مورد استفاده قرار گرفته و ایران نیز از حملات ترکیبی برای افزایش فشار بر شبکه دفاع هوایی آمریکا استفاده کرده است.
این روند در تضاد با برخی ارزیابیهای اولیه مقامهای آمریکایی قرار دارد. پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، پیشتر مدعی شده بود برنامه موشکی ایران عملاً از کار افتاده است؛ اما نیویورکتایمز گزارش داده ایران توانست بخشی از زیرساختهای خود را بازیابی و حملات را ادامه دهد.
همین مسئله نشان میدهد برآوردهای اولیه واشنگتن درباره توان ایران و مدت درگیری با واقعیتهای بعدی میدان منطبق نبوده است.
نمونه دیگر تغییر تاکتیکهای ایران، سرنگونی یک جنگنده F-15E آمریکا در جنوب ایران عنوان شده است. طبق گزارش نیویورکتایمز، این جنگنده با یک موشک دوشپرتاب هدف قرار گرفت.
یک مقام ارشد نظامی آمریکا گفته است ایران در این عملیات نیز از تجربیات جنگ اوکراین استفاده کرده و پهپادهایی را برای جمعآوری اطلاعات درباره موقعیت هواپیماهای آمریکایی در منطقه به کار گرفته بود.
خدمه جنگنده نیز بعداً به مقامهای پنتاگون گفتهاند سامانه هشدار F-15E تنها حدود نیمثانیه پیش از برخورد موشک، خطر را اعلام کرده است.
به نوشته نیویورکتایمز، پهپادها اطلاعاتی از جمله موقعیت، سرعت و جهت حرکت جنگنده را در اختیار نیروهای ایرانی قرار داده بودند؛ اطلاعاتی که در هدف قرار گرفتن هواپیمای آمریکایی نقش داشته است.
این جنگنده حدود ۶۰ میلیون دلار ارزش داشت.
گزارش نیویورکتایمز در مجموع از شکافی میان حجم عظیم هزینههای نظامی آمریکا و محدودیتهای عملی آن در یک جنگ فرسایشی حکایت دارد؛ جایی که واشنگتن برای مقابله با موشکها و پهپادهای ایران ناچار به مصرف سریع رهگیرهای چند میلیون دلاری شده و همزمان با مسئله جایگزینی این ذخایر روبهرو است.
پنتاگون البته وجود «کمبود» مهمات را رد کرده و اعلام کرده ارتش آمریکا همچنان توان لازم برای اجرای مأموریتهای خود را دارد؛ اما دادههای نقلشده از منابع آگاه در گزارش نیویورکتایمز نشان میدهد کاهش ذخایر رهگیرها به یک عامل جدی در محاسبات نظامی واشنگتن تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، ادامه سیاست نظامی آمریکا در منطقه فقط به معنای افزایش دامنه رویارویی نیست؛ بلکه بنا بر دادههای همین گزارش آمریکایی، هر روز ادامه درگیری هزینه بیشتری بر ذخایر تسلیحاتی، نیروی انسانی و محاسبات راهبردی واشنگتن تحمیل میکند.
