به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، طی سال های گذشته و با تحمیل جنگ درعرصه های اقتصادی و نظامی به کشور توسط دشمن آمریکایی-صهیونیستی، اقتصاد کشور بیش از پیش به درآمدهای نقد و ارزی نیاز پیدا کرده است. در شرایطی که دشمن سعی می کند با ایجاد محاصره ی دریایی در جنوب کشور، مسیرهای تجاری را با چالش مواجه کند، توجه به مسیرهای جایگزین برای تأمین ارز و ایجاد درآمد پایدار، می تواند نقشههای دشمن در تحمیل اراده بر ملت ایران را با شکست مواجه کند.
یکی از این مسیرهای در دسترس، گردشگری سلامت است. ورود سالانه بیش از یک میلیون و دویست هزار گردشگر درمانی به کشور نشان میدهد که مرزهای زمینی ما ظرفیت مناسبی برای ارزآوری دارند. اتباع کشورهای همسایه که برای درمان به ایران میآیند، میتوانند ارز و درآمد نقد را وارد چرخه اقتصاد کنند، بدون آنکه با پیچیدگی های بازگشت ارز حاصل از قروش نفت به کشور مواجه باشد.
اعداد و ارقام در این حوزه قابل توجه است. طبق اعلام وزیر میراث فرهنگی و گردشگری، گردشگری سلامت در سال ۱۴۰۴ عایدی حدود دو میلیارد دلار برای کشور به همراه داشته است. این رقم که حدود نیمی از بودجه درمانی کشور را شامل میشود، جریانی مالی است که در شرایط کنونی میتواند به بهبود وضعیت نظام سلامت کمک کند.
هدفگذاری برای رسیدن به درآمد شش میلیارد دلاری تا پایان برنامه هفتم توسعه نشان میدهد که این ظرفیت هنوز جای کار دارد. اما استفاده بهینه از این فرصت، نیازمند مقدماتی است که در صورت عدم توجه به آنها، رسیدن به این اهداف و بهرهمندی استانهای میزبان دشوارتر خواهد شد.
وقتی مردم سهم استان خود را از درآمد گردشگری سلامت نمیدانند!
در این میان، استانهای مرزی به واسطه همجواری با همسایگان، نقش پررنگی در این زمینه دارند. استانهایی مانند ایلام که در همسایگی استان واسط عراق قرار دارند، مقصد مهمی برای حضور این گردشگران و ارائه خدمات پزشکی به آنها هستند.
با وجود این حجم از مراجعه، یکی از مطالبات مطرحشده، اعلام دقیق این عایدیها به تفکیک استانهاست. در حال حاضر آمار مشخصی در دسترس عموم نیست که نشان دهد سهم هر استان مرزی از این درآمدها به طور مشخص چقدر است.
عدم شفافیت آماری میتواند پرسشهایی را در جامعه محلی ایجاد کند. وقتی مردم مناطق مرزی اطلاع دقیقی از میزان درآمد و ارزش افزوده این طرح برای شهر و استان خود نداشته باشند، ممکن است در ارزیابی دستاوردهای آن دچار ابهام شوند و همراهی لازم را نداشته باشند.
اعلام تفکیکشده این درآمدها میتواند به روشن شدن افکار عمومی کمک کند. آگاهی جامعه محلی از عواید مستقیم ورود گردشگران سلامت برای اقتصاد منطقه، زمینه همراهی و حمایت بیشتر آنها را فراهم میکند.
گردشگری سلامت چه تاثیری بر ظرفیت های درمانی ایلام داشته است؟
توسعه گردشگری سلامت نیازمند ارتقای فضاها و امکانات پزشکی استانهای میزبان است تا کیفیت خدمات برای مردم بومی حفظ شود. یزدان رحمتیان، معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی ایلام در گفتوگو با SNNTV در اینباره میگوید: با توجه به ظرفیت استان و فاصله کوتاه ایلام با کشور عراق، مجوز جذب و پذیرش بیماران بینالملل برای بیمارستانهای رازی و امام خمینی در مرکز استان و یک مرکز درمانی در شهرستان مهران دریافت شده است.
معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی ایلام در پاسخ به دغدغه تداخل خدماترسانی با بیماران بومی تأکید میکند: پذیرش این بیماران از ظرفیت مازاد انجام میشود و اولویت نخست دانشگاه، ارائه خدمات به هموطنان است و زیرساختهایی مانند تخت، داروخانه، آزمایشگاه و حضور متخصصان مورد نیاز نیز پیشبینی شده است. در ادامه حتما بخوانید پذیرش بیماران بینالملل در سه مرکز درمانی ایلام
وی در تشریح روند کار یادآور میشود: بیمار خارجی پیش از پذیرش، پکیج درمانی مشخصی دریافت میکند و اگر مرکز درمانی امکانات لازم را نداشته باشد، بیمار پذیرش نخواهد شد، لذا در حال حاضر برای پکیجهای تعریفشده، آمادگی نسبی از نظر فضا و نیروی انسانی وجود دارد.
واقعیتهای میدانی؛ چالشهای زیرساختهای درمان در ایلام
با این حال، نشست خبری اخیر رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایلام نشان داد که استان در میدان عمل با چالشهای زیرساختی مواجه است. عباس قیصوری در این نشست اذعان کرد که کمبودهای حوزه سلامت همچنان یکی از دغدغههای مهم هستند که گهگاه خود را نشان میدهند.
یکی از چالشهای مطرح شده، وضعیت بیمارستان رازی ایلام است. این بیمارستان با مسائلی نظیر تکمیل نبودن برخی راههای دسترسی مواجه است و انتقال زایشگاه طالقانی به آن، نگرانیهایی را درباره میزان آمادگی زیرساختهای مراقبتی مادران باردار به همراه داشته است. در ادامه حتما بخوانید کدام مشکلات هنوز روی میز ماندهاند؟؛ از زخمهای باز سلامت ایلام تا پاسخهای رئیس دانشگاه علوم پزشکی
کمبود پزشک متخصص در شهرستانها نیز یکی دیگر از مسائل است که رئیس دانشگاه به آن اشاره کرد و گفت: پایین بودن ضریب اشغال تخت در برخی شهرستانها (گاهی به کمتر از سی درصد میرسد)، تمایل پزشکان برای حضور دائمی را کمتر کرده و تأمین پوشش کامل متخصصان نیازمند اعتبارات بیشتری است.
این محدودیتها در پروژههای تشخیصی نیز دیده میشود؛ به عنوان مثال، راهاندازی دستگاه سیتیاسکن در دهلران با تأخیرهای اداری همراه بوده و برخی بیماران نیازمند به خدمات رادیوتراپی، ناچارند با صرف هزینه و زمان، راهی استانهای دیگر شوند.
گردشگری سلامت؛ باری مضاعف بر دوش درمان یا ناجیِ پروژههای نیمهتمام؟
بررسی این شرایط نشان میدهد که ورود روزافزون بیماران خارجی و توسعه گردشگری سلامت، در صورت عدم توجه به محدودیتهای فعلی، میتواند بار بیشتری بر سیستم درمان این استانها وارد کرده و کیفیت خدماترسانی به مردم محلی را تحت تأثیر قرار دهد.
اما در نگاهی دیگر، این پدیده میتواند یک فرصت مناسب باشد. در شرایطی که کشور با محدودیتهای اقتصادی و تجاری مواجه است، استفاده از درآمدهای ارزی و نقد گردشگری سلامت برای تأمین اعتبار پروژههای نیمهتمام درمانی، میتواند به بهبود زیرساختها در این استانها کمک شایانی کند.
تبدیل این مسئله به یک فرصت، نیازمند گفتوگوی شفاف مسئولان با مردم است. اعلام رسانهای و تفکیکشده میزان عایدی گردشگری سلامت، به جامعه محلی نشان میدهد که منطقه آنها دقیقاً چه سهمی از این ارزآوری دارد.
با هدایت این درآمدهای نقد به سمت ارتقای زیرساختهای سلامت، مانند تکمیل جاده بیمارستانها و جذب متخصصان، نه تنها کیفیت درمان بومیان حفظ میشود، بلکه این بهبود ملموس میتواند همراهی و حمایت مردم را نیز در پی داشته باشد.
همراهی جامعه میزبان؛ ضامن توسعه همهجانبه و اقتصاد پایدار استقبال و همراهی مردم منطقه در موضوع گردشگری سلامت، صرفاً یک مسئله حاشیهای نیست، بلکه از الزامات اصلی و پایههای موفقیت این طرح است. هیچ طرح کلانی در سطح استانهای مرزی بدون پذیرش و حمایت جامعه محلی نمیتواند به اهداف پایدار خود دست پیدا کند.
زمانی که مردم با مشاهده ارتقای زیرساختهای درمانی شهرشان، از این طرح استقبال و با آن همکاری کنند، ظرفیتهای بسیار بیشتری برای بهبود کیفیت خدمات ایجاد میشود. این همراهی مردمی، موانع اجتماعی را برطرف کرده و مسیر را برای توسعه هدفمند هموار میکند.
از سوی دیگر، رونق گردشگری سلامت در کنار یک جامعه میزبانِ پذیرا، پتانسیل فعالسازی سایر بخشهای گردشگری اعم از سیاحتی، تجاری و اقامتی را نیز در این استانها دارد که به پویایی اقتصاد محلی کمک میکند.
در نهایت، این چرخه میتواند یک منبع درآمد پایدار برای مردم منطقه و کشور ایجاد کند؛ الگویی که در شرایط فشارهای اقتصادی، هم به ارزآوری کمک میکند و هم گامی در مسیر توسعه زیرساختهای کشور به شمار میرود.
ببینید| بررسی پرونده گردشگری سلامت در برنامه راس یک
کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی
