به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، نمایش خانگی در ایران یک فرصت بود؛ فرصتی برای اینکه سرگرمی از قالبهای محدود و تکرارشونده فاصله بگیرد، مخاطب جدی گرفته شود و تولیدکنندگان بتوانند گونههای تازهای از برنامهسازی را تجربه کنند. قرار نبود همهچیز آموزشی، رسمی یا جدی باشد. جامعه حق دارد بخندد، سرگرم شود و حتی ساعتی از روزمرگی فاصله بگیرد. اما سرگرمی با ابتذال یکی نیست. مشکل از جایی آغاز میشود که معیار موفقیت یک برنامه از «مخاطب داشتن» به «کلیپ وایرال داشتن» تغییر کند.
در این منطق، یک ساعت گفتوگو اهمیت خود را از دست میدهد و چند ثانیه قابل انتشار تعیینکننده میشود. دیگر مهم نیست برنامه چه حرفی زده؛ مهم این است که کدام جمله را میتوان برید، کدام واکنش را میتوان بزرگ کرد و کدام بخش را میتوان با تیتر جنجالی در شبکههای اجتماعی منتشر کرد. در چنین شرایطی برنامه به تدریج از «محصول فرهنگی» به «مخزن کلیپ» تبدیل میشود.
وقتی زندگی خصوصی تبدیل به سرگرمی میشود …
